Verdekkeme

Zijn wij mannen of muizen?

Men kan lang discussiëren of de demarches van Rechts volksverlakkerij zijn.  Of het softe gedoe van Links ons een samenleving heeft gebracht die niet werkt.  Maar los daarvan kan men niet anders dan een paar observaties maken wanneer men de kranten open slaat.  Men kan zich afvragen of de problemen die zich voordoen met onaangepast gedrag van sommige groepen allochtonen niet onze eigen schuld is.

Geschiedkundig gezien is België steeds de voetmat van Europa geweest.  Wanneer er gestreden moest worden tegen één van de buurlanden was het steeds België dat onder de voet gelopen werd.  Raar of zelden hebben we ons verzet.  Ik herinner mij verhalen over het verzet : de bezetter werd niet met open vizier bevochten, zelfs het oorlogsparlement wilde er niet aan om de inval te veroordelen.

Het politiek correcte denken van onze hogere klasse creëerde een perceptie dat België open en ruimdenkend was.  Jammer genoeg trok dat niet die mensen aan die een verrijking voor ons denken en handelen konden betekenen.  Het trok die mensen aan die deze "alles kan en alles mag"-mentaliteit zagen als een vrijgeleide om een kruistocht tegen onze westerse mentaliteit en cultuur te beginnen.

Het probleem stelt zich niet alleen in België maar in zowat alle Westerse en rijkere landen van Europa.  Groot Brittannië, met zijn verleden van multicult, krijgt nu af te rekenen met waanzinnige situaties waarbij inwijkelingen de wetten stellen die gelden om de autochtone bevolking te beknotten ten voordele van allochtone groepen.

De rijkdommen van het oude Europa trok gieren aan.  En die gieren gebruiken onze eigen liberale wetten om ons te onderwerpen.  Ze roepen vrijheid van godsdienst in om hun politieke wil door te drukken.  Ze roepen het recht in om hun cultuur te beleven en onze cultuur te onderdrukken.  Denk maar aan het verwijderen van het kruis op de mijter van Sinterklaas.  En wij laten het gebeuren.  Want als we ons durven verzetten tegen deze bezetting van geest en goed wordt ons onverdraagzaamheid en racisme verweten.

Iedereen heeft recht op een maximale ontplooiing van zijn of haar talenten.  Maar ook onze eigen mensen.  En dat wordt heel vaak vergeten!

Gematigd is ouderwets

Tenminste, die indruk krijg ik.  In heel het hoofddoekendebat wordt de gematigde moslim vergeten.  Diezelfde moslim die het grootste deel van de moslimgemeenschap uitmaakt, die probeert een goed huisvader of moeder te zijn, die in stilte zijn of haar geloof beleidt, die naar school gaat en probeert goede resultaten te halen.  Met al die heisa over een bende omhooggevallen troela's die menen hier te kunnen afdwingen wat in hun land van herkomst niet mag, wordt de moslim die wel integreert vergeten.

Het lijkt wel alsof je hier in België alleen gehoord wordt als je je extreem opstelt.  En dat geldt zowel voor andere culturen als voor autochtonen uit onze eigen cultuur.  Want zo ook komt alleen het migrantenstandpunt van het Vlaams Belang in de kranten omdat het extreem is, omdat het kranten verkoopt.  De iets gematigdere standpunten zijn niet interessant genoeg.

Ligt hier niet een verpletterende verantwoordelijkheid bij de media?  Zijn zij niet mee schuldig aan de polarisatie van dit hoofddoekenprobleem?  Is het niet zo dat de betogers de pijp al lang aan Maarten hadden gegeven moesten ze niet elke dat op de voorpagina van de kranten of in het nieuws van 6 uur zitten. 

Extreme figuren weten perfect hoe ze de media moeten bespelen.  En de media laten zich gebruiken.  Zij worden het gereedschap waarmee fascistische en reactionaire ideeën onder de aandacht van Jan met de pet worden gebracht.  En dit alles onder de mom van vrije nieuwsgaring. 

Maar wat met de deonthologie?  Met de ethiek?  Heeft een hoofdredacteur niet de verdomde plicht om aan evenwichtige berichtgeving te doen?  Kan men hem nog een journalist noemen wanneer hij slechts klakkeloos de inhoud van de Belga-telex copieert?  Is het niet de bedoeling dat hij bij grote maatschappelijke problemen beide kanten probeert te belichten?

Maar net zoals alles is kranten verkopen big business.  En zolang de centen belangrijker zijn dan de ethiek zal dit niet snel veranderen.  En zullen de gematigde personen in de schaduw blijven staan van hen die zich graag in de schijnwerpers plaatsen.  En zullen gematigde ideeën het nooit halen van de extreme.  En dat is jammer, heel jammer.

Onderwijs gelijker voor sommigen

Vlaams minister van onderwijs Pascal Smet deelde in de Katholieke Hogeschool Leuven de kersverse bachelors uit aan zo'n 200 afgestudeerden.  Hij riep daarbij op om ervoor te zorgen dat het onderwijs geen kansengroepen zou uitsluiten. 

In wezen heeft hij gelijk : wanneer een jongere zijn of haar talenten niet kan ontplooien omwille van physieke, ideologische of financiële beperkingen dan hebben we een probleem.  Als samenleving kunnen we er alleen maar baat bij hebben om zoveel mogelijk mensen de kans te geven om hun talenten te ontplooien.  Het zijn namelijk deze talenten die ervoor zorgen dat onze samenleving groeit en bloeit.

Maar moet het ondersteunen dan gaan ten koste van diegenen die op eigen kracht een diploma halen?  Onder de voormalige minister Frank Vandenbroucke werd de nadruk gelegd op het behalen van resultaten.  Er moesten veel meer afgestudeerden komen.  En diegenen die daar normaal niet in slagen die moesten maar een handje geholpen worden.

Vandenbroucke heeft nooit begrepen dat zijn - ongetwijfeld nobel bedoeld - plan de kwaliteit van ons onderwijs danig aantast.  Wanneer je namelijk kunstgrepen gaat toepassen om mensen door het onderwijs te sleuren, ongeacht of ze daar nu de capaciteiten voor hebben, dan hol je het diploma uit.  Want naast talenten moet een student ook de motivatie en de inzet hebben om zijn of haar diploma te halen.  Zonder die motivatie en zelfdiscipline creëer je afgestudeerden die in het beroepsleven van de ene job naar de anderen fladderen omdat ze niet het doorzettingsvermogen hebben om ook aan moeilijke situaties het hoofd te bieden.  Ze zijn tegen dan zo gewend om bevoorrecht te worden dat ze dat ook gaan eisen van hun toekomstige werkgevers.

Het is een feit dat men relatief weinig allochtone studenten in het hoger onderwijs aantreft.  Dat heeft weinig te maken met ons eigen onderwijssysteem maar alles met een mentaliteit bij de allochtone groepen zelf.  De meesten van hen zijn ofwel geboren in België of wonen sinds hun prille jeugd in ons land.  Zij kregen dus in principe dezelfde kansen als de autochtone kindjes op de kleuterschool.  Maar velen van hen starten met een handicap omdat ze het Nederlands niet machtig zijn. 

Onze overheid probeert daar al jaren een mouw aan te passen maar heeft blijkbaar nog steeds niet het juiste soort wol gevonden omdat de resultaten er nog steeds niet zijn.  Een voorstel zou kunnen zijn om alle kleutertjes een taaltest af te nemen alvorens hen los te laten op de lagere school.  Diegenen die niet slagen krijgen een intensief jaar Nederlands, dat moet deze lacune opvangen.

Maar we moeten eerlijk durven zijn : de inspanningen kunnen niet van één kant blijven komen.  De overheid mag gerust stimuleren maar ze moet ook de wil hebben om te sanctioneren wanneer er onwil bestaat.  In de kleuterschool is de sanctie voor de ouders omdat die nog steeds verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van hun kinderen.  In het hoger onderwijs is de sanctie voor rekening van de student zelf in de vorm van slechte resultaten.  En die resultaten mogen niet kunstmatig opgesmukt worden omdat die student toevallig van allochtone afkomst is. 

Onze hogescholen en universiteiten worden elk jaar bevolkt door studenten uit de vier windstreken.  Zij volgen probleemloos les en mits de juiste inzet halen zij wel het zo gegeerde diploma.  Zij bewijzen dat inzet en discipline wel vruchten afwerpen en dat het echt niet nodig is om hen positief te discrimineren omdat ze toevallig hun roots niet in België hebben.

Laat ons dus die studenten, die voor een uitdaging staan op gebied van gezondheid en financiën, een steuntje in de rug geven.  Maar durf er ook sancties tegenover stellen als zij - ondanks de hulp die ze krijgen - een duidelijke onwil tonen om zich in te zetten of zich te houden aan het protocol.

HLN België - Smet: "Onderwijs mag geen kansengroepen uitsluiten" (990878).

Hoofddoekkiekens en ander gekakel

Het was een lange, hete zomer en dan heb ik het niet alleen over de soms tropische temperaturen waar wij van mochten genieten.  Na het initieel felle protest van de moslimgemeenschap tegen het hoofddoekenverbod in de athenea van Antwerpen en Hoboken, verwachtte iedereen dat we in september een opflakkering zouden zien.  Of moslima's en moslimouders gehoor zouden geven aan de ongehoorde oproep van iman Nordin Taouil was de hoofdvraag, maar ook hoever men wilde gaan om zijn zin door te drijven.

Dat ze vasthoudend zijn is een feit.  Burgemeester Patrick Janssens had hen een week de tijd gegeven.  En die week hebben ze ten volle gebruikt voor openlijk protest, maar ook voor guerilla tactieken : protesterende geloofsgenoten kwamen op de speelplaats de namen noteren van de meisjes die WEL zonder hoofddoek naar school wilden, anderen begonnen te schelden op meisjes die hun hoofddoek afzetten bij het betreden van de school.

Na een week vond Janssens het welletjes en verbood acties voor de schoolpoorten, dit voornamelijk om die meisjes, die het tot nu toe te riskant hadden gevonden om naar school te gaan, de kans te geven om hun opleiding te volgen.  Maar een groepje betogers stoorde zich niet aan dit verbod.  Meer zelfs, een belangrijke Antwerpse iman eiste dat het hoofddoekenverbod zou worden opgeheven.  U hoort het goed, eiste.

Voor iedereen die zijn grijze massa een klein beetje gebruikt is het al een tijdje duidelijk dat die hoofddoek nog weinig met geloof te maken heeft.  Het is vooral een politiek drukmiddel geworden dat, door misbruik te maken van de godsdienstvrijheid, wordt opgelegd aan zowel moslims als niet-moslims.  Wanneer katholieken zouden verplichten om in hun scholen een kruis rond de nek te dragen, zou het land te klein zijn.  Er zouden betogingen georganiseerd worden van noord tot zuid en van oost tot west.  Men zou "discriminatie" roepen en witte marsen organiseren.  Men zou eisen van onze politici dat zij zulk een flagrante inbreuk op de godsdienstvrijheid onmiddellijk en permanent zou bestraffen en onmogelijk maken.

Maar wat zien we?  Als het over moslims gaat, moeten we verdraagzaam zijn.  Hoewel het overgrote deel van de moslims in België ongetwijfeld hard hun best doen om zich aan te passen en hun leven op de rails te krijgen en houden, is er een kleine groep die zich manifest verzet tegen onze waarden.  Een betogende moslima verklaarde zonder schroom voor de camera's dat de hoofddoek hun manier was om zich af te zetten tegen onze westerse normen en waarden.  Zij als moslima voelde zich verheven boven deze cultuur en maatschappij die in haar ogen minderwaardig en schatplichtig is aan de islam, maar die haar wel van alle comfort voorziet en die het haar mogelijk maakt om zich vrij te uiten, dingen die waar ze in hun thuisland zelfs niet kan van dromen! 
En zij staat niet alleen in haar overtuiging.  Ook de grote iman, Taouil, die eigenlijk de partijen moet verzoenen en er voor zorgen dat zijn schapen (in deze zin bijna letterlijk te nemen) onze leefregels respecteren, deelt haar mening.  Hij riep dan ook openlijk op om meisjes thuis te houden en hen niet meer naar school sturen.  Daarmee doodt hij natuurlijk twee vogels tegelijk : de meisjes, die het nu aandurven om een opleiding te volgen zodat ze in staat zijn zelfstandig te leven, worden opnieuw achter het fornuis en de kookpotten gezet en dom gehouden... en hij heeft een precedent geschapen dat naar de toekomst toe een vrijgeleide is om alles te krijgen wat hij wil, hij hoeft het alleen maar te eisen.

Wat mij vooral opvalt in heel dit debat is het feit dat men - uit angst om als racist bestempeld te worden - zaken door de vingers ziet die men van zijn eigen bevolking niet zou tolereren.  Het gaat hier niet om dat hoofddoek of die moskee in sé, het gaat hier veel meer om het feit dat wij van moslims accepteren dat zij zich niet houden aan de regels, en dit alles in naam van een progressief en pluralistisch beleid.

Eigenlijk zou de geaardheid, religie, overtuiging of sexe van een persoon or organisatie totaal niet mogen meespelen in gelijk welke beslissing die de wetgevende, de inrichtende of de uitvoerende macht neemt.  Voor moslims moeten dezelfde wetten gelden als voor niet-moslims.  Niet meer maar ook niet minder.  Godsdienst als argument mag niet meespelen, daar zorgt normaal onze grondwet voor.  Maar meer en meer zien we dat in de omgang van onze overheid met de moslimbevolking in België, onze grondwet niet meer is dan een vodje papier dat door een duitse prins in 1830 ondertekend werd.

Who moved my cheese?

De commentaren van de afgelopen weken liegen er niet om : ontsnappingen allerhande, straffeloosheid bij de magistratuur en op sommige kabinetten, zinloos geweld tegen zwakkeren... een mens zou er moedeloos van worden.

Sommigen schreeuwen om drastische maatregelen.  Gevangenissen zijn geen club med waar je je een tijdje kan amuseren met drugs en computerspelletjes, het zijn correctionele instellingen die dienen om de gemeenschap te beschermen tegen gewelddadige individuen en diezelfde gedetineerden te straffen voor wat ze gedaan hebben. 

Gewoontemisdadigers moeten harder aangepakt worden.  Sommigen durven zelfs de "three strikes and you're out"-filosofie van de US promoten.  Volgens deze filosofie krijg je levenslang bij je derde veroordeling, maakt niet uit of je een brood hebt gestolen of iemand hebt doodgeschoten.

De burger vraagt meer bescherming van de politiek en diezelfde politiek kan die bescherming niet langer bieden.  Ze weigert de oogkleppen af te nemen en te zien wat er werkelijk gaande is.  Ze blijft de stinkende zweren binnen haar eigen rangen bedekken met welriekende verbanden, in plaats van er het mes in te zetten en er zo voor te zorgen dat het omliggende weefsel niet wordt aangetast.

Sommige linkse stromingen durven deze rechtmatige vraag om bescherming belachelijk maken.  Tussen al die vragen om bescherming duiken steevast ook de tegenstanders van een strenger beleid op.  Zij pleiten voor meer opvoeding en minder straffen.  Maar doen we dat al niet jaren?  Proberen we niet al decennia lang jongeren te vormen en begeleiden?  Worden er door de gemeenschap niet juist daarvoor al die psychologen, welzijnswerkers en andere leden uit de zachte sector betaald om onze jongeren met een zachte en liefhebbende hand op te voeden?  En is het na al die jaren niet duidelijk dat zulk een aanpak niet werkt?

Diegenen die durven vragen om meer bescherming van de slachtoffers, om strengere straffen, om een eerlijk rechtsbestel worden verweten dat ze pleiten voor een politiestaat.  Hen wordt voor ogen gehouden dat een strengere politie henzelf meer zal treffen dan de criminelen.  Hen wordt ultrarechts gedachtengoed verweten, terwijl deze mensen toch alleen maar vragen waar ze krachtens de grondwet recht op hebben : namelijk de bescherming door de staat van het individu.

Een strengere toepassing van de reeds beschikbare wet houdt niet meteen in dat België verwordt tot een politiestaat.  Het zal wel leiden tot een veiligere samenleving wanneer gevangenisstraffen opnieuw afschrikken ipv een streepje op het blazoen van jonge criminelen betekenen.  Wanneer men de belastingbetaler een degelijke bescherming van zijn have en goed kan bieden, zal diezelfde belastingbetaler er minder moeite mee hebben om van een deel van zijn geld te scheiden.  Vooral als hij ziet dat het goed besteed wordt.

De zachte aanpak - die al jaren wordt geprefereerd door socialisten en groenen - werkt duidelijk niet.  Het resultaat is een België dat beschouwd wordt als het OCMW van de wereld.  Waar straffeloosheid meer regel dan uitzondering is.  Waar criminelen meer rechten hebben dan slachtoffers.

Hoog tijd voor verandering.  Of is het dat waar de socialisten zo bang voor zijn?  Dat een verandering van tactiek een verbetering zal betekenen waardoor ze moeten toegeven dat hun beleid gefaald heeft?

Voor diegenen die verandering - of change - als een bedreiging beschouwen, raad ik het boekje : "who moved my cheese" (http://www.whomovedmycheese.com/) van harte aan.  Het is een openbaring voor al diegenen die werkelijk vooruit willen. 

Misschien een vroeg kerstkadootje voor onze ministers?

Annex : Who Moved my Cheese - The movie (http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=52844712)

Joke, stop toch met koken...

Ik denk dat een hele boel mensen opgelucht adem haalden toen Bert Anciaux minister van Cultuur af was.  De ongeziene spilzucht die deze dromer aan de dag legde werd enkel geëvenaard door de schrikbarend hoge bonussen van de financiële top.

Jammer genoeg is de huidige minister van Cultuur geen echte verbetering.  Niet alleen gaf het brave mens toe geen kaas gegeten te hebben van cultuur, ze bleek zelf ook niet echt aan cultuur te doen.  Persoonlijk zie ik dat niet echt als een bezwaar - het is belangrijker om managerscapaciteiten aan de dag te leggen om het u toegemeten budget op een eerlijke en consistente manier te verdelen dan weten op welke bladzijde Herman Brusselmans eens NIET gevloekt heeft.

Maar helaas, Joke kent niet alleen niks van cultuur, ze kent ook niks van budgetbeheer.  Haar eerste wapenfeit als nieuwe minister van Cultuur is het sponsoren van de nieuwe theatertournee van Belgisch fossiel-bij-uitstek Jimmy Frey.

Ik zal de laatste zijn om te beweren dat je op je 70ste niks meer kan.  Het beste voorbeeld daarvan is mijn eigen moeder die 5 jaar geleden een museum opende en daar alle dagen van 's morgens tot 's avonds met de energie van een jong veulen aan de slag is.  Maar het verschil tussen Jimmy en mijn moeder is dat Jimmy's hobby gefinancierd wordt met belastingsgeld.  Een korte clip tijdens de repetities toonde al direct aan dat het optreden een kwelling voor het oor zal worden.  Een bekraste 45-toeren klinkt beter.

Nu is het wel zo dat hij bij zijn publiek nog altijd een zekere aanhang heeft : wie wil er niet op een zonnige zaterdagmiddag in de feestzaal van het rusthuis meekwelen met de liedjes die iedereen - dement of niet - kan meezingen?  Maar een tournee langs normale theaterzalen is toch van het goede een beetje teveel.

Ik hoop voor Jimmy dat hij op z'n 80ste nog met zoveel plezier zal zingen, werken houdt een mens tenslotte jong.  Maar Jimmy mag niet verwachten dat alle Vlamingen samen zijn hobby tot in der eeuwigheid amen zullen blijven financieren.

Klaaglied van een gevangene

't Is zomer.  De temperaturen durven dezer dagen al eens oplopen tot boven de 30 graden.  En dan begint het bij de gedetineerden wel eens te kriebelen.  Uitbreken is dan de boodschap.  Stefaan vind het niet leuk dat hij zijn vakantie moet onderbreken om overal netten te gaan hangen, maar omdat hij niet opnieuw tot ontslag gedwongen wil worden zoals in der tijd met Dutroux, zit er niks anders op dan een cipierskepie op te zetten en zelf aan de slag te gaan.

De arme man weet blijkbaar niet wat hij eerst moet doen : justitiepaleizen beveiligen, netten hangen op binnenkoeren, onderhandelen met Marokko om in 's hemelsnaam die ontsnapten daar te houden en ze ni opnieuw naar België te sturen, nieuwe TV's bestellen ter verstrooiing van de gevangenen....  En vermits het buiten toch mooi weer is heb ik besloten Stefaan een handje te helpen.  Ik baseer mij daarvoor op het jaarrapport van de Centrale Toezichtsraad voor het gevangeniswezen.

Onvoldoende arbeidsplaatsen
In een aantal gevangenissen is er een chronisch tekort aan arbeidsplaatsen voor de gedetineerden.  Dit gaat mijn verstand echt te boven.  In deze instellingen zitten honderden mannen en vrouwen een hele dag te niksen en te bedenken hoe ze nu weer kunnen ontsnappen.  De meesten zitten onder de drugs uit verveling.  Zorg voor ploegen die het meeste werk in de gevangenis opknappen.  Dit gaat van herstellingen, onderhoud, aanmaak van goederen die nodig zijn in de gevangenis, enzovoort.  En zijn er dan nog arbeidsplaatsen te kort dan kan onderhandelt worden met bedrijven (bijvoorbeeld de gazettekes plooien voor de bedeling aan huis!)
Het argument van het CTR dat gevangenen die werken meer betaald moeten worden dan de anderen, is bij de beesten af.  De samenleving betaalt hun logement al, moeten wij dan ook nog hun loon betalen?  Als je hen toch een loon wil betalen dat concurrentieel is, laat ze dan ook betalen voor hun logies in onze staatshotels.

Hygiëne
In sommige gevangenissen laat de hygiëne blijkbaar nogal te wensen over.  Zo blijken de waterkruiken in Merksplas niet voldoende proper te zijn.  Bij nader inzicht komt dit doordat de gevangenen ze gebruiken als urinoirs.  Ik stel voor om op elke waterkruik de naam van de gevangene te zetten.  Is de kruik vuil, dan stel ik voor dat ze ongereinigd maar wel opnieuw gevuld wordt overhandigd aan dezelfde gevangene.  Wedden dat hij het na een paar keer wel zal laten om in zijn water te pissen?

Het CTR klaagt ook over het feit dat cellen, gangen en douches enorm smerig zouden zijn.  Ook hier is een eenvoudige oplossing voor de vinden.  Geef elke gedetineerde de verantwoordelijkheid voor het proper houden van zijn eigen cel.  Een plastieken emmertje en een schuurborsteltje kan ter beschikking worden gesteld van de gedetineerde.  Als hij het verloren doet... of opeet, mag hij de volgende keer de vloer van zijn cel schuren met zijn tandenborstel.  Wedden dat hij het rap afleert?
Voor gemeenschappelijke ruimtes wordt een beurtrol voorzien.  Wedden dat de gedetineerden het veel minder leuk gaan vinden om die vuil te maken als ze een paar blauwe ogen krijgen van de zware jongens omdat ze met hun slijkpoten door hun proper gekuist toilet lopen?

Onvoldoende materiaal
Sommige gevangenissen hebben onvoldoende schoenen, dekens en aanverwante.  Ik stel voor om in elke gevangenis een atelier in te richten die deze dingen zelf maakt.  Hiermee sla je twee vliegen in één klap - het materiaaltekort wordt opgelost en het tekort aan arbeidsplaatsen wordt beperkt.
Verder krijgt elke gedetineerde één exemplaar.  Als hij het kapot of verloren doet : jammer maar dan zal hij het zonder moeten doen.

Voedingsbudget
Volgens hetzelfde rapport is een voedingsbudget van 4 € per gedetineerde onvoldoende.  Ik kan hen hier alleen maar in bijtreden.  Nochtans moet het niet moeilijk zijn om een deel van de recreatieterreinen om te vormen tot een groententuin waar zelf groenten geteeld worden.  Zet hier een aantal gedetineerden aan en voila... weeral een aantal arbeidsplaatsen ingevuld.  De gevangenissen die niet voldoende vrij terrein hebben kunnen bevoorraad worden door andere gevangenissen waar grotere velden aangelegd kunnen worden.

Onvoldoende medische zorgen en ontspanning
Omdat de gedetineerden heel de dag liggen te niksen hebben ze ook voldoende tijd om ziek te worden en psychologische problemen te kweken, in de meeste gevallen nog versterkt door de drugs die door familie en vrienden worden binnengesmokkeld.
Zorg voor een gevuld dagprogramma dat zwaar genoeg is om 's avonds bekaf te zijn en ze zullen heel wat minder ziek worden en heel wat minder psychologische problemen krijgen.  Voorbeeld van een gevangenisprogramma :
6.00 u. Opstaan
6.15 u. Ontbijt
6.30 u. Kuisen van de cellen, bed opmaken, kleren wassen.
8.00 u. werken
12.00 u. broodlunch
12.30 u. werken
17.00 u. zich wassen en klaarmaken voor het avondeten
17.30 u. avondeten
18.30 u. verplicht studeren en werken aan integratie
20.30 u. ontspanning
22.00 licht uit en slapen
Het voorstel van het CTR om op iedere cel een TV en een koelkast te zetten is gewoon waanzinnig!  Er is geen geld voor voldoende eten maar zij willen wel een gratis televisie en koelkast.  Daarnaast willen ze de gedetineerden ook nog eens op internet loslaten!

Het wordt toch echt tijd dat al die geitenwollesokkers eens gaan inzien dat het beschermen van de samenleving belangrijker is dan het bepamperen van gevangenen.  Gevangenissen zijn er als straf voor een begane misdaad, het zijn geen vakantiecentra waar je een tijdje op adem kan komen na de zoveelste ramkraak of carjacking.

Ik vind het nog altijd jammer dat de dienstplicht in België is afgeschaft.  Die leerde de jongens tenminste wat discipline is.

Hoe het recht een onrecht werd.

Ligt het aan de tijd van het jaar of aan het feit dat er geen ander nieuws te rapen is.  Ik weet het niet.  Maar het is opvallend dat er in de zomer blijkbaar meer zware criminelen op de loop gaan.  Vorig jaar hadden we de spectaculaire ontsnapping in Dendermonde.  Dit jaar is het dubbelop met een ontsnapping in Brugge en een paar dagen later één in Merksplas.

En net zoals destijds met de zaak Dutroux wringt ook nu de advokaat van de verdediging in allerlei bochten om het onrecht recht te maken.  De vraag is alleen : wat is hier onrecht en wat is hier recht?  Wat weegt er nu het zwaarst: het feit dat een gewoontemisdadiger, die nog geen enkele blijk heeft gegeven dat hij een fatsoenlijk leven wil leiden, geïnterneerd wordt.  Of het feit dat het beest weer vrolijk rondloopt, een paar overvallen pleegt om het niet te verleren en zijn slachtoffers terroriseert.

Wat is belangrijker : dat een ander beest, dat het nodig vond om zonder aanleiding een jongen toe te takelen met kassiestenen, vrij rondloopt of dat de samenleving beschermd wordt tegen zulke uitbarstingen van zinloos en nutteloos geweld?

Dat de burger geen vertrouwen meer heeft in de rechtspraak hoeft geen betoog.  Als hij ziet dat zware misdadigers er met een berisping of werkstraf vanaf komen, terwijl hun slachtoffers voor het leven getekend zijn.  Als hij ziet dat mensen die een stommiteit begaan - en dat moet geen grote stommiteit zijn - ontzettend zwaar gestraft worden maar dat recidivisten vrolijk weer rondlopen.  Als iemand, die door allochtone boefjes wordt doodgestampt op een bus, zich postmortem moet verdedigen omdat hij misschien niet lief genoeg is geweest.  Als asielzoekers, die weigeren zich in orde te stellen volgens de regels, een volledig land kunnen gijzelen en dan nog gelijk krijgen van de Raad van State.  Als de burger alle dagen in de krant leest hoe recht onrecht wordt.

Het verweer van de heren en dames advokaten is steeds dat éénieder recht heeft op verdediging.  Dat het vermoeden van onschuld geldt zolang de schuld niet bewezen is.  Dat de rechtsregels gelden voor iedereen.  

Als dat een feit is, dan wordt het hoog tijd dat het recht een grondige revisie krijgt.  Want de rechtspraak is niet meer in staat om de maatschappij te beschermen tegen zijn uitwassen.  De huidige rechtspraak slaagt er niet meer in om gevaarlijke individues te verwijderen en de kans aan anderen te geven om zich in vrede en zonder gevaar op persoonlijk letsel te ontwikkelen.

Het is nochtans niet zo moeilijk : De Wet Lejeune moet dringend afgeschaft worden.  Deze wet zorgt er alleen maar voor dat straffen totaal niet meer werken.  Een straf van 20 jaar blijkt uiteindelijk in praktijk maar 5 jaar.  Vervroegde vrijlating mag en kan alleen maar voor diegenen die echt bewezen hebben dat ze na hun vrijlating een rechtschapen levenswandel willen hanteren.

Penitentiair verlof moet aan strengere voorwaarden onderworpen zijn.  Dit kan en mag NOOIT zonder begeleiding.  En die belachelijke regel dat je geen extra straf krijgt voor een ontsnapping moet ook maar eens afgeschaft worden.

In ons land spreekt men geen recht meer, men spreekt onrecht.  Want procedures zijn belangrijker dan bewijzen.  Regels worden in de vuilbak gekieperd wanneer het gaat om bepaalde bevolkingsgroepen.  Mensen, die nooit iets bijgedragen hebben tot onze welvaart en dat ook nooit zullen doen, krijgen de kans ons te gijzelen.  En dit alles onder het waakzaam oog van vrouwe justitia.

Vrouwe justitia zou beter haar blinddoek eens afdoen zodat ze ziet welk onrecht ze de maatschappij aandoet!

Automobilisten weer de dupe

Beste Meneer Turf,

U en uw Bond Beter Leefmilieu menen het ongetwijfeld goed met onze gezondheid, zowel fysiek als geestelijk, maar is het daarom nodig om weeral eens de automobilist te pesten?

Hebt U er wel eens bij stilgestaan dat U weerom diegene wil treffen die effectief hun belasting betalen?  Wij werken hard en veel.  Wij verdienen genoeg om ons een auto te permitteren.  Dankzij die auto kunnen wij werken op bedrijven die niet - of moeilijk - bereikbaar zijn met het openbaar vervoer.  Dank zij ons kan de industrie bloeien op plaatsen waar voor de rest geen bewoning is.

De belastingen die wij betalen voor onze wagen, betaalt voor een openbaar vervoer dat schandelijk tekort schiet, dat niet effectief is, dat maar op bepaalde plaatsen voorhande is en dat in verhouding verschrikkelijk duur is.

Ja Mijnheer Turf, U en de uwen maken er een gewoonte van om de automobilist te pesten en uit te zuigen.  Nog maar net heeft u het klaargespeeld om alle mooie 4-baanswegen om te toveren in kruippaden voor de auto, heeft U elke straat verminkt met vluchtheuvels die schade berokkenen aan auto, inzittenden en milieu, heeft U ronde punten aangelegd die erg veel kosten en die navenant niet echt minder slachtoffers maken, heeft U de stad omgetoverd in een hallucinant schouwspel waarbij de rechterkant van de baan 90 % van de dag maagdelijk leeg blijft terwijl op het linkergedeelte auto's bumper aan bumper staan aan te schuiven... of U komt weer met een nieuw truukje.

U wil ons nu laten betalen elke keer we met onze auto op de baan komen.  Betalen we nog niet genoeg?  De aankoopprijs is al niet mis want daar moeten we voor lenen.  De inschrijvingstaks is niet mis.  De jaarlijkse taks gaat recht naar de bodemloze put van de overheidsfinanciën.  De verzekeringspremies gaan regelrecht naar de bodemloze put bij de banken.  Daarbovenop komt nog eens een jaarlijkse controle - noodzakelijk maar het kost toch ook maar weer geld.  De benzineprijs in België is de 8ste hoogste van heel de wereld (8.22 $/gallon tegen Venezuela 12 cents/gallon).   Daar komt nog eens bij dat de overheid 61,5 % van de prijs die wij betalen aan de pomp in zijn eigen zakken steekt. 

En nog steeds is het niet genoeg?  Blijkbaar niet.  U wil ons nu laten betalen wanneer we de euvele moed hebben om ons voertuig tijdens de spits uit de garage te halen.  Is het al eens bij u opgekomen dat wij soms niet anders kunnen dan tijdens de spits rijden?  Wat als onze werkgever ons om 8 uur... of om 9 uur nodig heeft?  Wat als je in ploegen staat?  Wat als je vaste uren hebt?  Dan heb je geen andere keuze dan tijdens de spitsuren te rijden.

Maar daar trekt U zich geen barst van aan.  U kan dan ook rustig op uw kameel naar het werk.

Als U echt iets wil veranderen dan moet U het interessant maken voor ons om de auto thuis te laten.  De overheid zou thuiswerk kunnen aanmoedigen door de regelgeving daaromtrent sluitend te maken.  Ze zou mobiele kantoren aan de rand van de stad kunnen stimuleren.  Ze zou randparkings kunnen aanleggen waar een efficient openbaar vervoer naadloos op aansluit.

Maar nee, het is makkelijker om die sukkelaar, die alle dagen met zijn autootje naar het werk moet, te pesten en te belasten.  Want dat is pas progressief!

De Standaard Online - Bond Beter Leefmilieu pleit voor kilometerheffing personenwagens.

De Rondzendbrief Cooreman

De regering Van Rompuy lijkt vastbesloten om het asiel en migratiedossier te ontmijnen, maar zo te zien lukt dat niet echt.  Het instructievodje is een vodje voor het bloeden maar pakt het probleem niet structureel aan.  Daarom dat ik dan maar zelf een rondzendbrief de wereld in stuur.

Rondzendbrief ter voorkoming van ongewenste migratie en inwijking en ter bescherming van de zwakkeren

Volgens de Universele Rechten van de Mens heeft eenieder recht op een veilige leefomgeving, een menselijk inkomen en een gelukkige toekomst.  Een recht waar ik voor de volle 100 % achter sta.
Alleen staat er in die URM nergens dat Vlaanderen dat voor iedereen moet bekostigen.  Om de schaarse middelen zo effectief mogelijk aan te wenden, volgen hieronder enkele richtlijnen :

• Boer X heeft in land A een gezin en een geit.  Hij zou graag twee koeien hebben, zoals in land B.  Boer X heeft dus het recht om te verhuizen naar land B om daar te werken tot hij twee koeien kan kopen.  Boer X heeft bij dat werk geld afgedragen waarvan later zijn pensioen voor een stukje betaald kan worden en waarvan zijn kinderen naar een school kunnen gaan zodat zij later 100 koeien kunnen kopen. Hij draagt bij tot zijn eigen welvaart en die van ons land.
  Boer X dient correct gecatalogeerd te worden als een arbeidsmigrant en als dusdanig dient hij zich te houden aan de wetten en regels die gelden voor arbeidsmigratie.  Wanneer boer X echter onder een andere pretext naar ons land komt, wordt er vanuit gegaan dat hij zich moedwillig onttrekt aan het correcte statuut en verliest hij dus elk recht op regularisatie.
• Boer Y leeft in land C en heeft een vrouw en een geit.  Hij is echter niet van de zelfde ideologische strekking als de heersende meerderheid en omwille van dat feit is zijn vrouw en zijn geit al een paar keer verkracht.  Om het risico op gehandicapte kinderen te verminderen, besluit hij asiel aan te vragen in land B.
  Boer Y wordt gecatalogeerd als politieke vluchteling en asielzoeker.  Bij aankomst in land B wordt boer Y opgevangen in een asielcentrum waar zijn claim onderzocht dient te worden.  Indien hij nog geldige papieren heeft kan zulks makkelijker gebeuren.  In voorkomend geval zijn papieren zijn ingehouden door de heersende meerderheid in zijn land van herkomst dient hij te beseffen dat hij voor de volle 100 % moet meewerken met de ambtenaren die gaan proberen om hem een nieuwe toekomst te geven.
  Van boer Y wordt dus verwacht dat hij de taal zeer goed leert spreken.  Die heeft hij nodig om werk te vinden - de bedrijven in land B spreken namelijk geen bargoens.  Hij dient ook de gebruiken van het land te kennen en te onderschrijven voor hij wordt losgelaten op onze nietsvermoedende maatschappij en dient zich op regelmatige tijdstippen te melden om de vooruitgang in zijn dossier te bespreken.  Wanneer boer Y ten volle heeft meegewerkt, aantoont dat zijn kinderen naar school gaan en goede resultaten neerzetten, dat hij werkt en verankerd is in de gemeenschap, dan kan hem een verblijfsvergunning voor een bepaalde tijd worden verstrekt.  Bij overtreding van 's lands wetten of bij het niet-naleven van de voorwaarden (geen werk meer aanvaarden), wordt de verblijfsvergunning ingetrokken.

Aankomst in het land
Bij aankomst in land B worden alle immigranten en asielzoekers opgevangen in centra die hun claim onderzoeken.  Via communicatiebrochures in de landen van herkomst wordt erop gewezen dat de beste garantie op een snelle procedure een administratie op orde is.
De asielzoekers worden hier voorbereid op hun intrede in onze maatschappij en worden gewezen op hun rechten maar vooral hun plichten.  Zij worden ook gewezen op de straffen die er staan op het niet-naleven van de regels.
Wanneer de claim ontvankelijk is, wordt de asielzoeker toegewezen aan een LOI waar hij voorzien wordt van de hoogstnodige zaken (onderdak, eten, kleding...)  Vanuit het LOI dient hij doorgedreven taalcursussen en integratiecursussen te volgen en dient hij zich alle weken in verbinding te stellen met zijn contactpersoon voor de opvolging van zijn dossier.  Via zijn contactpersoon krijgt hij de mogelijkheid op tewerkstelling in één van de knelpuntberoepen. 

Wanneer er geen plaats is in de opvangcentra zullen de asielzoekers worden teruggestuurd.  In geen geval zullen nieuw aangekomen asielzoekers zonder begeleiding worden losgelaten op onze maatschappij.  Eventueel kan geprobeerd worden - in overleg met de buurlanden - of daar nog plaats is in hun centra.

Aanvraag afgewezen
Wanneer een asielaanvraag wordt afgewezen, dient men binnen de week het grondgebied te verlaten.  Men heeft het recht om vanuit het land van herkomst een nieuwe aanvraag in te dienen, maar men mag de grenzen niet meer overschrijden zolang er geen goedgekeurde aanvraag is.
Asielaanvragers die na een weigering onderduiken, zullen onmiddellijk en actief worden uitgezet wanneer zij bij een controle weer opgepikt worden.

Mensen die illegaal het land zijn binnengekomen maar nooit een aanvraag tot asiel hebben ingediend, worden beschouwd als zich te onttrekken aan de regelgeving van het gastland en zullen actief worden uitgezet wanneer zij bij controle worden opgepikt.

Chantage acties, zoals hongerstakingen, zullen bestraft worden met onmiddellijke actieve uitzetting.

Uitzonderingen
Vaste verankering in de gemeenschap : Deze uitzondering wordt niet langer weerhouden wanneer niet voldaan is aan bovenstaande criteria.  Deze uitzondering is alleen van toepassing wanneer de asielzoeker een aanvraag heeft ingediend en wanneer de aanvraag ontvankelijk is.

Schoolgaande kinderen : Deze uitzondering wordt niet langer weerhouden wanneer niet voldaan is aan bovenstaande criteria.  Deze uitzondering is alleen van toepassing wanneer de asielzoeker een aanvraag heeft ingediend en wanneer de aanvraag ontvankelijk is.

Onmenselijk lange procedure : Deze uitzondering wordt alleen weerhouden voor zover de aanvraag nooit is afgewezen.  Wanneer de aanvraag ontvankelijk is maar de diensten van de overheid onredelijk lang talmen met de verblijfsvergunning, wordt een vergunning verleend voor de periode van 6 maanden, op voorwaarde dat de asielzoeker kan aantonen dat hijzelf alles in het werk heeft gesteld om in regel te zijn.

Medische redenen : De uitzondering om medische redenen wordt beperkt tot de persoon die de medische redenen inroept en één begeleider.  De andere leden van het gezin zullen gewoon volgens de geldende procedures actief worden uitgewezen.  Wanneer de medische noodzaak niet langer bestaat, zullen de aanvrager en de begeleider eveneens actief worden uitgewezen.

Gezinshereniging
Gezinshereniging kan alleen voor die leden van het gezin die tot het kerngezin behoren.  Het kerngezin bestaat uit vader, moeder en kinderen.  In gevallen van polygame gezinnen zal de asielaanvrager één enkele partner en haar kinderen uitkiezen.  De bloedband met de moeder EN de vader moet bewezen worden.  Bij gezinshereniging geldt dat de aanvrager moet bewijzen dat hij in staat is om zijn gezin te onderhouden.  Hij dient dan ook te verklaren dat hij de eerste 10 jaar van zijn verblijf in het land alleen beroep kan doen op een basisverzorging bij arts of ziekenhuis.  Wanneer hij werkt dan zal hij - voor de periode dat hij gewerkt heeft tot aan zijn pensionering - een deel van zijn pensioen uitgekeerd krijgen.  Idem voor de partner die werkt.  Werkloosheidsvergoedingen worden slechts uitgekeerd in functie van het aantal gewerkte jaren.

Hereniging met familieleden uit andere dan het kerngezin zullen alleen kunnen wanneer de aanvrager een bewijs kan voorleggen dat hij kan instaan voor het onderhoud van deze familieleden.

Ik wijs er op dat bovenstaande procedure een eerlijke procedure is die ervoor zorgt dat mensen, die moeite willen doen om een nieuw leven op te bouwen, alle steun krijgen die ze verdienen en dat mensen, die willen profiteren van ons systeem van sociale zekerheid, geweerd worden.

Was getekend,
Marina Cooreman