De commentaren van de afgelopen weken liegen er niet om : ontsnappingen allerhande, straffeloosheid bij de magistratuur en op sommige kabinetten, zinloos geweld tegen zwakkeren... een mens zou er moedeloos van worden.
Sommigen schreeuwen om drastische maatregelen. Gevangenissen zijn geen club med waar je je een tijdje kan amuseren met drugs en computerspelletjes, het zijn correctionele instellingen die dienen om de gemeenschap te beschermen tegen gewelddadige individuen en diezelfde gedetineerden te straffen voor wat ze gedaan hebben.
Gewoontemisdadigers moeten harder aangepakt worden. Sommigen durven zelfs de "three strikes and you're out"-filosofie van de US promoten. Volgens deze filosofie krijg je levenslang bij je derde veroordeling, maakt niet uit of je een brood hebt gestolen of iemand hebt doodgeschoten.
De burger vraagt meer bescherming van de politiek en diezelfde politiek kan die bescherming niet langer bieden. Ze weigert de oogkleppen af te nemen en te zien wat er werkelijk gaande is. Ze blijft de stinkende zweren binnen haar eigen rangen bedekken met welriekende verbanden, in plaats van er het mes in te zetten en er zo voor te zorgen dat het omliggende weefsel niet wordt aangetast.
Sommige linkse stromingen durven deze rechtmatige vraag om bescherming belachelijk maken. Tussen al die vragen om bescherming duiken steevast ook de tegenstanders van een strenger beleid op. Zij pleiten voor meer opvoeding en minder straffen. Maar doen we dat al niet jaren? Proberen we niet al decennia lang jongeren te vormen en begeleiden? Worden er door de gemeenschap niet juist daarvoor al die psychologen, welzijnswerkers en andere leden uit de zachte sector betaald om onze jongeren met een zachte en liefhebbende hand op te voeden? En is het na al die jaren niet duidelijk dat zulk een aanpak niet werkt?
Diegenen die durven vragen om meer bescherming van de slachtoffers, om strengere straffen, om een eerlijk rechtsbestel worden verweten dat ze pleiten voor een politiestaat. Hen wordt voor ogen gehouden dat een strengere politie henzelf meer zal treffen dan de criminelen. Hen wordt ultrarechts gedachtengoed verweten, terwijl deze mensen toch alleen maar vragen waar ze krachtens de grondwet recht op hebben : namelijk de bescherming door de staat van het individu.
Een strengere toepassing van de reeds beschikbare wet houdt niet meteen in dat België verwordt tot een politiestaat. Het zal wel leiden tot een veiligere samenleving wanneer gevangenisstraffen opnieuw afschrikken ipv een streepje op het blazoen van jonge criminelen betekenen. Wanneer men de belastingbetaler een degelijke bescherming van zijn have en goed kan bieden, zal diezelfde belastingbetaler er minder moeite mee hebben om van een deel van zijn geld te scheiden. Vooral als hij ziet dat het goed besteed wordt.
De zachte aanpak - die al jaren wordt geprefereerd door socialisten en groenen - werkt duidelijk niet. Het resultaat is een België dat beschouwd wordt als het OCMW van de wereld. Waar straffeloosheid meer regel dan uitzondering is. Waar criminelen meer rechten hebben dan slachtoffers.
Hoog tijd voor verandering. Of is het dat waar de socialisten zo bang voor zijn? Dat een verandering van tactiek een verbetering zal betekenen waardoor ze moeten toegeven dat hun beleid gefaald heeft?
Voor diegenen die verandering - of change - als een bedreiging beschouwen, raad ik het boekje : "who moved my cheese" (http://www.whomovedmycheese.com/) van harte aan. Het is een openbaring voor al diegenen die werkelijk vooruit willen.
Misschien een vroeg kerstkadootje voor onze ministers?
Annex : Who Moved my Cheese - The movie (http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=52844712)
Reacties