Een tijdje geleden werd een nieuwe wet goedgekeurd om namaak van auteursrechterlijk beschermd materiaal strenger te bestraffen. In principe ben ik vóór een stricte toepassing van de wet. Hoe lakser men hiermee omgaat, hoe meer het berg af gaat met onze maatschappij. Nochtans vraag ik mij vaak af waar de redelijk ophoudt en de waanzin begint. Laat ik U een voorbeeld geven :
Voorbeeld 1 :
Jean, een arbeider/bediende download de laatste nieuwe film, maakt daar copietjes van en begint een handeltje op te zetten waarbij hij prachtige hoesjes drukt en de film verkoopt. Deze persoon is duidelijk illegaal bezig. Hij gebruikt het eigendom en het werk van iemand anders om er zelf beter van te worden. Het werk dat hijzelf in deze investeert is verwaarloosbaar als men het vergelijkt met de oorspronkelijke investering van verschillende miljoenen om de film te maken. Deze copie schaadt de economie, schaadt de reputatie (kwaliteit van de gecopieerde films zijn niet zo goed) van de filmmaatschappij en schaadt de inkomsten van de distributeurs en makers. Hij schaadt hier niet de inkomsten van de acteurs en technici die hebben meegewerkt aan de film. Die ontvangen een vast bedrag van de filmmaatschappij en of er nu veel of weinig films verkocht worden deert hun inkomen niet.
Voorbeeld 2 :
Jeroen, een 16-jarige student, download enkele liedjes om te beluisteren op zijn MP3-speler. Hij deelt ze hooguit gratis met zijn vrienden. Jeroen vraagt geen geld voor deze MP3. Maar buiten zijn muziekspeler heeft Jeroen ook nog een GSM waarvoor hij zelf de belminuten moet betalen. Hij heeft ook nog een spelconsole waar hijzelf de games voor moet betalen (let wel, deze kunnen heel moeilijk gecopieerd worden en moeten dus aangekocht worden) en daarnaast gaat Jeroen in 't weekend af en toe graag eens met zijn vrienden uit.
Toen Jeroen een generatie geleden nog Jan was, was er geen MP3 speler, waren er geen GSM's of game consoles. Het enige waar door de jeugd geld werd aan uitgegeven was uitgaan en plaatjes kopen. Er werden toen ook copietjes gemaakt hoor, op tapes en later op casettes. Geen haan die daar naar kraaide. De platenmaatschappijen hadden niet liever want daardoor werd hun artiest beter bekend, werd er meer naar concerten gegaan en waren ze er bijna zeker van dat de volgende plaat ook weer gekocht werd. Het was voor Jan ook nog niet zo'n dilemma van wie hij een plaatje zou kopen want er was slechts een handjevol artiesten dat in zijn genre op min of meer regelmatige basis nummers produceerde. En die artiesten werden dan ook in de watten gelegd door hun platenmaatschappij want die artiest was de kip met de gouden eieren.
Wanneer we nu de situatie van Jeroen bekijken wordt het heel wat anders. In die 20 jaar is er heel wat veranderd :
Platenmaatschappijen zijn geldwolven geworden die geen barst meer inzitten met hun artiesten. Durft een artiest te veel van zijn oren maken - geen probleem... morgen staan er 10 andere would-be artiesten te springen om hun plaats in te nemen. Artiesten moeten zich ook niet meer bewijzen. Ze worden gekneed en gemaakt door de platenmaatschappijen programma's als Idool en andere shows - en als eenheidsworst gepresenteerd aan het gretig kopend publiek.
Vroeger moest men het schaarse zakgeld tussen twee zaken verdelen, tegenwoordig zijn dat er minstens 5. En 20 €, zelfs onderhevig aan indexaanpassingen en inflatie, blijft 20 €. Kocht je daar vroeger 10 singeltjes voor, dan koop je daar nu nog 10 singeltjes voor (mits inflatie door te rekenen). En dan heb je geen geld meer over voor SMS'jes, games, uitgaan en internet.
Vroeger werd het kopiëren aangemoedigd om de verspreiding van de artiesten te bevorderen, nu wordt het op een waanzinnige manier afgestraft. De verhoudingen zijn zoek. Wanneer een machtige maffia-organisatie een klein oud omaatje met een oud PC'tje aanklaagt omdat kleindochterlief daar haar favoriete muziekje op beluisterd heeft, dan is er iemand verkeerd bezig. En dat is niet dat oud omaatje.
Ook de argumenten die aangevoerd worden om de strijd tegen de piraterijen in alle hevigheid te voeren zijn drogredenen. De economische schade wordt berekend a rato van de nieuwprijs van een nummer maal het aantal downloads. Dit is een onzinnige stelling. Want stel dat iemand 10 nummers download, zou deze persoon dan ook 10 CD's gekocht hebben moesten deze nummers niet te downloaden zijn? Neen, want die 20 €, die onze doorsnee student op zak heeft, moet niet alleen dienen om nummers mee te kopen, maar ook voor al die andere dingen die ik al heb aangehaald. Onze student zou misschien 1 of 2 nummers gekocht hebben. De werkelijke economische waarde is dus slechts 10 of 20 % van de geclaimde schadevergoeding.
Nog grotere haaien, wolven en uitzuigers in dit verhaal zijn de belangenorganisaties. Ik denk hierbij aan SABAM, RIAA, en andere. Zij produceren NIETS, hebben geen investeringen moeten doen. Maar werpen zich op om de rechten van artiesten te beschermen.
LAAT ME NIET LACHEN!!!!
Stel, U betaalt op een nummer (vb. De Fixkes) van 1 €, 30 cent auteursrechten. Dacht U dat deze 30 cent nu naar die twee sympathieke jongens uit Stabroek gaat? Mis poes, die brave jongens zien daar geen cent van! Deze 30 cent gaat naar de belangenorganisatie zelf, naar de platenmaatschappij die geinvesteerd hebben in het promoten van de Fixkes EN - let nu goed op - naar de meest gespeelde artiesten op radio en televisie. In Belgie? Nee, wereldwijd. Dacht U dat de Fixkes buiten België nog een forum vinden voor hun "sponsen broekskes"? Nee dus, de rest van die 30 cent gaat naar de Britneys en de Shakira's die maar met hun kont te schudden hebben om een volgende plaat uit te brengen.
U hebt het ondertussen begrepen, het probleem van de piraterijen heeft heel wat meer facetten dan de belangenorganisaties ons willen doen geloven. En hun hartverscheurende verhalen over die arme artiestjes die nu een boterhammeke met gelei moeten eten in plaats van een verdiende biefstuk is de grootste bullshit van de eeuw.
Wist U, beste brave lezer, dat artiesten niet meer zelf mogen beslissen om hun nummers gratis aan te bieden? Nochtans zou men denken dat de artiest eigenaar is van zijn nummers? Driewerf nee, de artiest is een loonslaaf in dienst van de platenmaatschappijen.
Kan het nog erger? Ja, dat kan. Zelfs als een artiest - in samenspraak met zijn platenuitgeverij - beslist om een CD gratis aan te bieden, wordt hij voor de rechter gedaagd door de vereniging van muziekwinkels. Want nu kunnen zij niet genoeg meer verdienen.
Wat nu met onze Jeroen, die een paar liedjes downloadde voor op zijn MP3-spelertje. Moet hij naar de gevangenis? Moet hij zijn PC'tje afstaan? Moet hij een monsterboete van duizenden Euro's betalen? Ik dacht het niet. Nochtans zit de kans er dik in dat dit zal gebeuren, want onze vriend Jeroen is veel beter pakbaar dan mannen zoals onze Jean uit het eerste verhaaltje. En Jeroen mag opdraaien voor het luxeleventje dat Jean zich kan permitteren door het parasiteren op anderen.
Wat is nu de moraal van het verhaal? Het wordt hoog tijd dat men "Dikke Bertha", het reuzenkanon, opbergt om op insecten te schieten. Maar in plaats daarvan moet zoeken naar een effectief verdelgingsmiddel dat alleen de schadelijke insecten uitschakelt. En dat is nu net iets waar de platenmaatschappijen niet aan zullen meewerken, omdat ze dan moeten toegeven dat ze al die jaren hun eigen klanten hebben geterroriseerd.