Verdekkeme

Klaaglied van een gevangene

't Is zomer.  De temperaturen durven dezer dagen al eens oplopen tot boven de 30 graden.  En dan begint het bij de gedetineerden wel eens te kriebelen.  Uitbreken is dan de boodschap.  Stefaan vind het niet leuk dat hij zijn vakantie moet onderbreken om overal netten te gaan hangen, maar omdat hij niet opnieuw tot ontslag gedwongen wil worden zoals in der tijd met Dutroux, zit er niks anders op dan een cipierskepie op te zetten en zelf aan de slag te gaan.

De arme man weet blijkbaar niet wat hij eerst moet doen : justitiepaleizen beveiligen, netten hangen op binnenkoeren, onderhandelen met Marokko om in 's hemelsnaam die ontsnapten daar te houden en ze ni opnieuw naar België te sturen, nieuwe TV's bestellen ter verstrooiing van de gevangenen....  En vermits het buiten toch mooi weer is heb ik besloten Stefaan een handje te helpen.  Ik baseer mij daarvoor op het jaarrapport van de Centrale Toezichtsraad voor het gevangeniswezen.

Onvoldoende arbeidsplaatsen
In een aantal gevangenissen is er een chronisch tekort aan arbeidsplaatsen voor de gedetineerden.  Dit gaat mijn verstand echt te boven.  In deze instellingen zitten honderden mannen en vrouwen een hele dag te niksen en te bedenken hoe ze nu weer kunnen ontsnappen.  De meesten zitten onder de drugs uit verveling.  Zorg voor ploegen die het meeste werk in de gevangenis opknappen.  Dit gaat van herstellingen, onderhoud, aanmaak van goederen die nodig zijn in de gevangenis, enzovoort.  En zijn er dan nog arbeidsplaatsen te kort dan kan onderhandelt worden met bedrijven (bijvoorbeeld de gazettekes plooien voor de bedeling aan huis!)
Het argument van het CTR dat gevangenen die werken meer betaald moeten worden dan de anderen, is bij de beesten af.  De samenleving betaalt hun logement al, moeten wij dan ook nog hun loon betalen?  Als je hen toch een loon wil betalen dat concurrentieel is, laat ze dan ook betalen voor hun logies in onze staatshotels.

Hygiëne
In sommige gevangenissen laat de hygiëne blijkbaar nogal te wensen over.  Zo blijken de waterkruiken in Merksplas niet voldoende proper te zijn.  Bij nader inzicht komt dit doordat de gevangenen ze gebruiken als urinoirs.  Ik stel voor om op elke waterkruik de naam van de gevangene te zetten.  Is de kruik vuil, dan stel ik voor dat ze ongereinigd maar wel opnieuw gevuld wordt overhandigd aan dezelfde gevangene.  Wedden dat hij het na een paar keer wel zal laten om in zijn water te pissen?

Het CTR klaagt ook over het feit dat cellen, gangen en douches enorm smerig zouden zijn.  Ook hier is een eenvoudige oplossing voor de vinden.  Geef elke gedetineerde de verantwoordelijkheid voor het proper houden van zijn eigen cel.  Een plastieken emmertje en een schuurborsteltje kan ter beschikking worden gesteld van de gedetineerde.  Als hij het verloren doet... of opeet, mag hij de volgende keer de vloer van zijn cel schuren met zijn tandenborstel.  Wedden dat hij het rap afleert?
Voor gemeenschappelijke ruimtes wordt een beurtrol voorzien.  Wedden dat de gedetineerden het veel minder leuk gaan vinden om die vuil te maken als ze een paar blauwe ogen krijgen van de zware jongens omdat ze met hun slijkpoten door hun proper gekuist toilet lopen?

Onvoldoende materiaal
Sommige gevangenissen hebben onvoldoende schoenen, dekens en aanverwante.  Ik stel voor om in elke gevangenis een atelier in te richten die deze dingen zelf maakt.  Hiermee sla je twee vliegen in één klap - het materiaaltekort wordt opgelost en het tekort aan arbeidsplaatsen wordt beperkt.
Verder krijgt elke gedetineerde één exemplaar.  Als hij het kapot of verloren doet : jammer maar dan zal hij het zonder moeten doen.

Voedingsbudget
Volgens hetzelfde rapport is een voedingsbudget van 4 € per gedetineerde onvoldoende.  Ik kan hen hier alleen maar in bijtreden.  Nochtans moet het niet moeilijk zijn om een deel van de recreatieterreinen om te vormen tot een groententuin waar zelf groenten geteeld worden.  Zet hier een aantal gedetineerden aan en voila... weeral een aantal arbeidsplaatsen ingevuld.  De gevangenissen die niet voldoende vrij terrein hebben kunnen bevoorraad worden door andere gevangenissen waar grotere velden aangelegd kunnen worden.

Onvoldoende medische zorgen en ontspanning
Omdat de gedetineerden heel de dag liggen te niksen hebben ze ook voldoende tijd om ziek te worden en psychologische problemen te kweken, in de meeste gevallen nog versterkt door de drugs die door familie en vrienden worden binnengesmokkeld.
Zorg voor een gevuld dagprogramma dat zwaar genoeg is om 's avonds bekaf te zijn en ze zullen heel wat minder ziek worden en heel wat minder psychologische problemen krijgen.  Voorbeeld van een gevangenisprogramma :
6.00 u. Opstaan
6.15 u. Ontbijt
6.30 u. Kuisen van de cellen, bed opmaken, kleren wassen.
8.00 u. werken
12.00 u. broodlunch
12.30 u. werken
17.00 u. zich wassen en klaarmaken voor het avondeten
17.30 u. avondeten
18.30 u. verplicht studeren en werken aan integratie
20.30 u. ontspanning
22.00 licht uit en slapen
Het voorstel van het CTR om op iedere cel een TV en een koelkast te zetten is gewoon waanzinnig!  Er is geen geld voor voldoende eten maar zij willen wel een gratis televisie en koelkast.  Daarnaast willen ze de gedetineerden ook nog eens op internet loslaten!

Het wordt toch echt tijd dat al die geitenwollesokkers eens gaan inzien dat het beschermen van de samenleving belangrijker is dan het bepamperen van gevangenen.  Gevangenissen zijn er als straf voor een begane misdaad, het zijn geen vakantiecentra waar je een tijdje op adem kan komen na de zoveelste ramkraak of carjacking.

Ik vind het nog altijd jammer dat de dienstplicht in België is afgeschaft.  Die leerde de jongens tenminste wat discipline is.

Hoe het recht een onrecht werd.

Ligt het aan de tijd van het jaar of aan het feit dat er geen ander nieuws te rapen is.  Ik weet het niet.  Maar het is opvallend dat er in de zomer blijkbaar meer zware criminelen op de loop gaan.  Vorig jaar hadden we de spectaculaire ontsnapping in Dendermonde.  Dit jaar is het dubbelop met een ontsnapping in Brugge en een paar dagen later één in Merksplas.

En net zoals destijds met de zaak Dutroux wringt ook nu de advokaat van de verdediging in allerlei bochten om het onrecht recht te maken.  De vraag is alleen : wat is hier onrecht en wat is hier recht?  Wat weegt er nu het zwaarst: het feit dat een gewoontemisdadiger, die nog geen enkele blijk heeft gegeven dat hij een fatsoenlijk leven wil leiden, geïnterneerd wordt.  Of het feit dat het beest weer vrolijk rondloopt, een paar overvallen pleegt om het niet te verleren en zijn slachtoffers terroriseert.

Wat is belangrijker : dat een ander beest, dat het nodig vond om zonder aanleiding een jongen toe te takelen met kassiestenen, vrij rondloopt of dat de samenleving beschermd wordt tegen zulke uitbarstingen van zinloos en nutteloos geweld?

Dat de burger geen vertrouwen meer heeft in de rechtspraak hoeft geen betoog.  Als hij ziet dat zware misdadigers er met een berisping of werkstraf vanaf komen, terwijl hun slachtoffers voor het leven getekend zijn.  Als hij ziet dat mensen die een stommiteit begaan - en dat moet geen grote stommiteit zijn - ontzettend zwaar gestraft worden maar dat recidivisten vrolijk weer rondlopen.  Als iemand, die door allochtone boefjes wordt doodgestampt op een bus, zich postmortem moet verdedigen omdat hij misschien niet lief genoeg is geweest.  Als asielzoekers, die weigeren zich in orde te stellen volgens de regels, een volledig land kunnen gijzelen en dan nog gelijk krijgen van de Raad van State.  Als de burger alle dagen in de krant leest hoe recht onrecht wordt.

Het verweer van de heren en dames advokaten is steeds dat éénieder recht heeft op verdediging.  Dat het vermoeden van onschuld geldt zolang de schuld niet bewezen is.  Dat de rechtsregels gelden voor iedereen.  

Als dat een feit is, dan wordt het hoog tijd dat het recht een grondige revisie krijgt.  Want de rechtspraak is niet meer in staat om de maatschappij te beschermen tegen zijn uitwassen.  De huidige rechtspraak slaagt er niet meer in om gevaarlijke individues te verwijderen en de kans aan anderen te geven om zich in vrede en zonder gevaar op persoonlijk letsel te ontwikkelen.

Het is nochtans niet zo moeilijk : De Wet Lejeune moet dringend afgeschaft worden.  Deze wet zorgt er alleen maar voor dat straffen totaal niet meer werken.  Een straf van 20 jaar blijkt uiteindelijk in praktijk maar 5 jaar.  Vervroegde vrijlating mag en kan alleen maar voor diegenen die echt bewezen hebben dat ze na hun vrijlating een rechtschapen levenswandel willen hanteren.

Penitentiair verlof moet aan strengere voorwaarden onderworpen zijn.  Dit kan en mag NOOIT zonder begeleiding.  En die belachelijke regel dat je geen extra straf krijgt voor een ontsnapping moet ook maar eens afgeschaft worden.

In ons land spreekt men geen recht meer, men spreekt onrecht.  Want procedures zijn belangrijker dan bewijzen.  Regels worden in de vuilbak gekieperd wanneer het gaat om bepaalde bevolkingsgroepen.  Mensen, die nooit iets bijgedragen hebben tot onze welvaart en dat ook nooit zullen doen, krijgen de kans ons te gijzelen.  En dit alles onder het waakzaam oog van vrouwe justitia.

Vrouwe justitia zou beter haar blinddoek eens afdoen zodat ze ziet welk onrecht ze de maatschappij aandoet!

De Rondzendbrief Cooreman

De regering Van Rompuy lijkt vastbesloten om het asiel en migratiedossier te ontmijnen, maar zo te zien lukt dat niet echt.  Het instructievodje is een vodje voor het bloeden maar pakt het probleem niet structureel aan.  Daarom dat ik dan maar zelf een rondzendbrief de wereld in stuur.

Rondzendbrief ter voorkoming van ongewenste migratie en inwijking en ter bescherming van de zwakkeren

Volgens de Universele Rechten van de Mens heeft eenieder recht op een veilige leefomgeving, een menselijk inkomen en een gelukkige toekomst.  Een recht waar ik voor de volle 100 % achter sta.
Alleen staat er in die URM nergens dat Vlaanderen dat voor iedereen moet bekostigen.  Om de schaarse middelen zo effectief mogelijk aan te wenden, volgen hieronder enkele richtlijnen :

• Boer X heeft in land A een gezin en een geit.  Hij zou graag twee koeien hebben, zoals in land B.  Boer X heeft dus het recht om te verhuizen naar land B om daar te werken tot hij twee koeien kan kopen.  Boer X heeft bij dat werk geld afgedragen waarvan later zijn pensioen voor een stukje betaald kan worden en waarvan zijn kinderen naar een school kunnen gaan zodat zij later 100 koeien kunnen kopen. Hij draagt bij tot zijn eigen welvaart en die van ons land.
  Boer X dient correct gecatalogeerd te worden als een arbeidsmigrant en als dusdanig dient hij zich te houden aan de wetten en regels die gelden voor arbeidsmigratie.  Wanneer boer X echter onder een andere pretext naar ons land komt, wordt er vanuit gegaan dat hij zich moedwillig onttrekt aan het correcte statuut en verliest hij dus elk recht op regularisatie.
• Boer Y leeft in land C en heeft een vrouw en een geit.  Hij is echter niet van de zelfde ideologische strekking als de heersende meerderheid en omwille van dat feit is zijn vrouw en zijn geit al een paar keer verkracht.  Om het risico op gehandicapte kinderen te verminderen, besluit hij asiel aan te vragen in land B.
  Boer Y wordt gecatalogeerd als politieke vluchteling en asielzoeker.  Bij aankomst in land B wordt boer Y opgevangen in een asielcentrum waar zijn claim onderzocht dient te worden.  Indien hij nog geldige papieren heeft kan zulks makkelijker gebeuren.  In voorkomend geval zijn papieren zijn ingehouden door de heersende meerderheid in zijn land van herkomst dient hij te beseffen dat hij voor de volle 100 % moet meewerken met de ambtenaren die gaan proberen om hem een nieuwe toekomst te geven.
  Van boer Y wordt dus verwacht dat hij de taal zeer goed leert spreken.  Die heeft hij nodig om werk te vinden - de bedrijven in land B spreken namelijk geen bargoens.  Hij dient ook de gebruiken van het land te kennen en te onderschrijven voor hij wordt losgelaten op onze nietsvermoedende maatschappij en dient zich op regelmatige tijdstippen te melden om de vooruitgang in zijn dossier te bespreken.  Wanneer boer Y ten volle heeft meegewerkt, aantoont dat zijn kinderen naar school gaan en goede resultaten neerzetten, dat hij werkt en verankerd is in de gemeenschap, dan kan hem een verblijfsvergunning voor een bepaalde tijd worden verstrekt.  Bij overtreding van 's lands wetten of bij het niet-naleven van de voorwaarden (geen werk meer aanvaarden), wordt de verblijfsvergunning ingetrokken.

Aankomst in het land
Bij aankomst in land B worden alle immigranten en asielzoekers opgevangen in centra die hun claim onderzoeken.  Via communicatiebrochures in de landen van herkomst wordt erop gewezen dat de beste garantie op een snelle procedure een administratie op orde is.
De asielzoekers worden hier voorbereid op hun intrede in onze maatschappij en worden gewezen op hun rechten maar vooral hun plichten.  Zij worden ook gewezen op de straffen die er staan op het niet-naleven van de regels.
Wanneer de claim ontvankelijk is, wordt de asielzoeker toegewezen aan een LOI waar hij voorzien wordt van de hoogstnodige zaken (onderdak, eten, kleding...)  Vanuit het LOI dient hij doorgedreven taalcursussen en integratiecursussen te volgen en dient hij zich alle weken in verbinding te stellen met zijn contactpersoon voor de opvolging van zijn dossier.  Via zijn contactpersoon krijgt hij de mogelijkheid op tewerkstelling in één van de knelpuntberoepen. 

Wanneer er geen plaats is in de opvangcentra zullen de asielzoekers worden teruggestuurd.  In geen geval zullen nieuw aangekomen asielzoekers zonder begeleiding worden losgelaten op onze maatschappij.  Eventueel kan geprobeerd worden - in overleg met de buurlanden - of daar nog plaats is in hun centra.

Aanvraag afgewezen
Wanneer een asielaanvraag wordt afgewezen, dient men binnen de week het grondgebied te verlaten.  Men heeft het recht om vanuit het land van herkomst een nieuwe aanvraag in te dienen, maar men mag de grenzen niet meer overschrijden zolang er geen goedgekeurde aanvraag is.
Asielaanvragers die na een weigering onderduiken, zullen onmiddellijk en actief worden uitgezet wanneer zij bij een controle weer opgepikt worden.

Mensen die illegaal het land zijn binnengekomen maar nooit een aanvraag tot asiel hebben ingediend, worden beschouwd als zich te onttrekken aan de regelgeving van het gastland en zullen actief worden uitgezet wanneer zij bij controle worden opgepikt.

Chantage acties, zoals hongerstakingen, zullen bestraft worden met onmiddellijke actieve uitzetting.

Uitzonderingen
Vaste verankering in de gemeenschap : Deze uitzondering wordt niet langer weerhouden wanneer niet voldaan is aan bovenstaande criteria.  Deze uitzondering is alleen van toepassing wanneer de asielzoeker een aanvraag heeft ingediend en wanneer de aanvraag ontvankelijk is.

Schoolgaande kinderen : Deze uitzondering wordt niet langer weerhouden wanneer niet voldaan is aan bovenstaande criteria.  Deze uitzondering is alleen van toepassing wanneer de asielzoeker een aanvraag heeft ingediend en wanneer de aanvraag ontvankelijk is.

Onmenselijk lange procedure : Deze uitzondering wordt alleen weerhouden voor zover de aanvraag nooit is afgewezen.  Wanneer de aanvraag ontvankelijk is maar de diensten van de overheid onredelijk lang talmen met de verblijfsvergunning, wordt een vergunning verleend voor de periode van 6 maanden, op voorwaarde dat de asielzoeker kan aantonen dat hijzelf alles in het werk heeft gesteld om in regel te zijn.

Medische redenen : De uitzondering om medische redenen wordt beperkt tot de persoon die de medische redenen inroept en één begeleider.  De andere leden van het gezin zullen gewoon volgens de geldende procedures actief worden uitgewezen.  Wanneer de medische noodzaak niet langer bestaat, zullen de aanvrager en de begeleider eveneens actief worden uitgewezen.

Gezinshereniging
Gezinshereniging kan alleen voor die leden van het gezin die tot het kerngezin behoren.  Het kerngezin bestaat uit vader, moeder en kinderen.  In gevallen van polygame gezinnen zal de asielaanvrager één enkele partner en haar kinderen uitkiezen.  De bloedband met de moeder EN de vader moet bewezen worden.  Bij gezinshereniging geldt dat de aanvrager moet bewijzen dat hij in staat is om zijn gezin te onderhouden.  Hij dient dan ook te verklaren dat hij de eerste 10 jaar van zijn verblijf in het land alleen beroep kan doen op een basisverzorging bij arts of ziekenhuis.  Wanneer hij werkt dan zal hij - voor de periode dat hij gewerkt heeft tot aan zijn pensionering - een deel van zijn pensioen uitgekeerd krijgen.  Idem voor de partner die werkt.  Werkloosheidsvergoedingen worden slechts uitgekeerd in functie van het aantal gewerkte jaren.

Hereniging met familieleden uit andere dan het kerngezin zullen alleen kunnen wanneer de aanvrager een bewijs kan voorleggen dat hij kan instaan voor het onderhoud van deze familieleden.

Ik wijs er op dat bovenstaande procedure een eerlijke procedure is die ervoor zorgt dat mensen, die moeite willen doen om een nieuw leven op te bouwen, alle steun krijgen die ze verdienen en dat mensen, die willen profiteren van ons systeem van sociale zekerheid, geweerd worden.

Was getekend,
Marina Cooreman

“An offer they couldn’t refuse”

Toplui van de franstalige socialistische mutualiteiten hebben gedurende 12 jaar een dubbele vergoeding gekregen.  Ze werden vergoed als loontrekkende bij het nationaal verbond der Socialistische mutualiteiten en ook als afgevaardigden voor de franstalige vleugel (AFS).  Oorspronkelijk bestond dit systeem voor zowel de Vlaamse als voor de Franstalige top maar in 2000 schafte de Vlaamse vleugel dit af.

Eerst en vooral bestaat er twijfel of dit systeem wel legaal is.  Het is namelijk betwistbaar dat het Nationaal Verbond en de Association Francophone pour la santé et la solidarité twee verschillende entiteiten zijn.  Ze vallen namelijk binnen hetzelfde activiteitenkader.  Daarenboven verbiedt de wet aan werkgevers om zijn werknemers te vergoeden als loontrekkende EN als zelfstandige.

Los van het wettelijk aspect kan men zich ook vragen stellen bij het ethische aspect van de zaak.  Door deze cumul ontvingen de toplui een comfortabel inkomen van 13 à 14.000 € per maand.  Geld dat door de belastingbetaler opgehoest werd.  Waren het niet de socialisten die vonden dat de graaicultuur het monopolie was van het kapitalisme?  Nochtans stonden de kranten de afgelopen jaren bol van dergelijke schandalen.  Van Cau en zoon die op kosten van de belastingbetaler hun privé eigendommen laten verfraaien.  Lizin die haar campagne laat voeren door het personeel van de gemeente.  Dubbele boekhoudingen bij sociale huisvestingsmaatschappijen.  En nog steeds hebben ze hun les niet geleerd.  Nog steeds blijft de “Capo di tutti capi” zijn pappenheimers de hand boven het hoofd houden. 

In 2008 hebben ze dit dubbel systeem, in navolging van Vlaanderen, ook afgeschaft.  Of toch gedeeltelijk.  De desbetreffende toplui krijgen nu een premie van 4.800 € bruto.

Nonkel Fernand is het beu!

Nonkel Fernand kon rekenen op een mooie fin-de-carrière.  Na een geslaagde carrière bij verschillende politiediensten had hij het in zijn ouwe dag geschopt tot Commissaris-Generaal van de Federale Politie.  Geen functie om mee te lachen dus.  En dat deed nonkel Fernand - die een beetje op Herman Van Molle lijkt (sorry Herman!) - dan ook niet.

Nu wil het toeval dat nonkel Fernand twee nichtjes had - Sylvieke en Anjake.  Twee brave meiskes die als secretaresse werkten voor nonkeltje of toch voor zijn dienst (wat hetzelfde is).

Nonkel Fernand besloot om beiden een beetje te helpen in hun carrière.  Daar is toch niks mis mee zeker?  Trouwens, 't waren zulke brave meisjes en ze werken zeer goed.  Dat nonkel Fernand daarbij de regels aan zijn politiebotten veegde was bijzaak.

Dat Nonkel Fernand daarmee een polemiek ontketende die zijn voorgaande niet kende en die het water deed rimpelen van Koekelberg tot de Heizel, dat had hij niet kunnen voorzien.  Of misschien wel, maar hij trok het zich niet echt aan.  De toenmalige minister van Binnenlandse Zaken had ook boter op zijn hoofd dus die zou hem niet al te veel in zijn vaarwater zitten.

Maar kijk, de dagen werden weken... en de toenmalige minister had zijn oog laten vallen op het kamervoorzitterschap.  Wil het nu toch wel lukken zeker dat de toenmalige kamervoorzitter (kan u nog volgen?) premier wilde worden.  Nonkel Herman schuift op, nonkel Patrick gaat op de plaats van nonkel Herman zitten.  En een nieuwe nonkel komt op het toneel, nonkel Steven.  En nonkel Steven had (voor zover wij weten) geen boter op zijn hoofd of kaarten in zijn mouwen.

Nonkel Fernand zag de bui al hangen : "da van die klacht... da kon wel eens ambetant aflopen!"  En hij kreeg gelijk.  Want plots kreeg nonkel Fernand opnieuw een procedure aan zijn politiebroek.  Het was toch zeker wel met de beste bedoelingen dat hij die anonieme klacht had verdonkermaand?  Waarom moest nonkel Steven daar nu zo belachelijk over doen?  Trouwens, nonkel Steven had hem nooit officieel naar zijn voeten gegeven (!)

En nu is nonkel Fernand het dus beu.  Hij heeft de grootste band... - oh pardon - advokaat van Wallonië in de arm genomen.  Laat dat nu toevallig de echtgenoot zijn van minister Onckelinckx.  En laat die er toevallig de laatste jaren een zaak van hebben gemaakt om vooral de grootste oplichters en misdadigers te verdedigen.

Een mens zou voor minder.....

De Standaard - Fernand Koekelberg is 'slachtoffer van destabiliseringsmanoeuvre'.

Advokaat van de duivel

Men kan zich afvragen of de tittel in onderhavig geval niet letterlijk geïnterpreteerd dient te worden.  Hans Rieder vindt het normaal dat veroordeelden (zware misdaden) worden in vrijheid gesteld omdat iemand een verkeerd papiertje heeft ingevuld.  Ik kan hem nog volgen in zijn redenering dat de wetgever gefaald heeft bij het opstellen van de Bom-wet.  Ik kan hem ook nog volgen als hij zegt dat rechtsregels er zijn om de burgers te beschermen.  Ik kan hem echter niet meer volgen als hij in een paragraaf eronder zegt dat de regels van het recht zwaarder wegen dan die op bescherming.

Om zijn argumentatie te staven - dat welwillendheid een subjectief gegeven is en dat het nauwelijks als maatstaaf kan dienen - haalt hij het boek met de gelijknamige tittel aan, waarbij een groepje nazi's discussiëren over het feit of bergjoden ook joden zijn en als dusdanig vervolgd kunnen worden.  Ik denk dat elk "welwillend" en zelfs "nuchter" mens kan vaststellen dat de redenering hier niet klopt.  Is er iemand - buiten misschien een paar negationisten - die ooit zou kunnen stellen dat het vervolgen, opsluiten en vergassen van een paar miljoen mensen een daad van welwillendheid was? 

Volgens Rieder, die er de laatste jaren blijkbaar een erezaak van maakt om zware criminelen te verdedigen, weegt de toepassing van de wet op de procedurefouten zwaarder door dan de maatschappij te beschermen.  Dat zware misdadigers door een interpretatiefout op vrije voeten worden gesteld is volgens hem de "bluts met de buil" nemen.  Weegt een papiertje zwaarder dan alle bewijzen die verzameld zijn tegen de betreffende veroordeelden?  Worden de misdaden, die zij gepleegd hebben en die niet van de minsten zijn, plots van tafel geveegd omdat een wet niet duidelijk geïnterpreteerd werd?

Is het nooit bij de heer Rieder opgekomen dat in zijn redenering alle rede zoek is?  Dat de verhoudingen niet meer kloppen?  Dat zijn clienten veroordeeld werden op basis van bewijzen en dat die bewijzen niet verdwijnen omdat twee partijen niet met elkaar gepraat hebben?  Zijn poging om rechters en advokaten vrij te pleiten van enige schuld in de zaak zijn ontroerend, hij beschermt er zijn eigen vakgroep uiteindelijk mee.  Maar ik meen ooit geleerd te hebben dat de bronnen van het recht niet enkel wetteksten behelst.  Ik citeer uit http://advokaat.be :

De wetgeving is niet de enige bron van het recht. Een ander belangrijke rechtsbron is de rechtspraak, d.i. de toepassing door de rechter van de algemene regels op een individueel geval. Deze toepassingen scheppen precedenten over hoe een regel moet worden geïnterpreteerd. Naar deze voorbeelden kunnen andere rechters zich richten, wanneer zij dezelfde regel moeten toepassen. Er zijn nog andere bronnen van het recht zoals het gewoonterecht (ontstaan door en uit gewoonten en gebruiken), de rechtsleer (de studie en interpretatie van het recht door juristen) en zelfs de billijkheid (interpretatie van de wet rekening houdende met de omstandigheden).

Ik verwijs graag naar de laatste paragraaf, namelijk de billijkheid.  Dat is de interpretatie van de wet, rekening houdend met de omstandigheden.  En die omstandigheden zijn dat er zware criminelen rustig naar huis mogen omdat iemand de bescherming van de rechtstaat belangrijker vindt dan de bescherming van haar aangehorigen.

Proficiat, Meneer Rieder, U heeft "recht" net een nieuwe dimensie gegeven.  Het recht van de centen!

De Standaard Online - Hans Rieder: 'Misschien moet het kakelen ophouden'.

Vrouwe justitia loert door een spleet.

De werking van het gerecht kan beter in België.  Maar dat is waarschijnlijk wel met alles zo.  Alleen veroorzaken een aantal flaters zoveel verdriet en ongeloof bij de bevolking dat een schreeuw naar gerechtigheid gerechtvaardigd is.

Het laatste "fait divers" is de bijna-vrijlating van Hassan Iassir, één van de - zo goed als zekere - moordenaars van agente Kitty Van Nieuwenhuysen.  Kitty was op patrouille met haar collega toen ze een oproep kreeg.  Op de plaats aangekomen werd de combi onder vuur genomen en nog voor één van beide agenten de kans kreeg om het voertuig te verlaten, werd Kitty getroffen door een dodelijke kogel.  De vermoedelijke daders werden al vrij snel gevat.  Het ging hier om gevaarlijke criminelen die er blijkbaar een hobby van maakten om zware feiten op hun strafblad te verzamelen.  Veel twijfel aan hun betrokkenheid is er niet, het DNA materiaal plaatst hen op het plaats delict. 

Iassir ontsnapte ei-zo-na de dans wegens procedurefouten toen een cipier in de gevangenis zijn vraag voor beroep vergat door te geven (al dan niet onder druk of bedreiging).  De Kamer van Inbeschuldigingstelling moet binnen de 15 dagen oordelen over deze vraag voor beroep, zoniet moet de verdachte worden vrijgelaten.  Gelukkig greep minister van Justitie Vandeurzen op het nippertje in door de aanklager te vragen "alle wettelijke middelen aan te grijpen om de vrijlating te voorkomen".  Iassier werd op basis van een ander dossier onmiddellijk gearresteerd en zo kon voorkomen worden dat hij het land uitvluchtte om zich aan vervolging te onttrekken.

Advokaten van deze topgangster echter zagen hun kans schoon om Vandeurzen aan te klagen.  Ze claimen procedurefouten waardoor een eventueel proces voor de moord op Kitty en de moordpoging op haar collega en een burger van de baan is. 

Kan men hier nog spreken van "recht"?  In ieder geval niet meer van rechtvaardigheid.  Waar is de rechtvaardigheid als daders meer rechten hebben dan slachtoffers?  Kan men van recht spreken als procedurefouten zwaarder wegen dan feiten?  Kan men van recht spreken wanneer gevangenisstraffen voor zware criminelen worden geminimaliseerd door een rist van socialistische maatregelen die totaal voorbij gaan aan het recht van de burger op veiligheid?  Dient men advokaten, die het recht misbruiken ten voordele van hun clienten, niet mede verantwoordelijk stellen voor de miserie die ze aanrichten?  En ze minstens mede aansprakelijk stellen voor schadevergoedingen? 

Uiteraard wordt het hoog tijd dat een college zich buigt over onze burgerlijke en strafwetten.  Een aantal dateren nog van de tijd van Napoleon (letterlijk dan) maar zijn reeds zo vaak aangepast dat er meer gaten in de wet zitten dan in een flink uit de kluiten gewassen visnet.  Vindt U het dan vreemd dat rechters voor gelijkaardige feiten totaal verschillende straffen uitspreken?

Ik pleit geenszins voor een politiestaat, maar als belastingbetalend burger van een westeuropees land heb ik het recht te eisen dat mijn veiligheid gegarandeerd wordt.  En dat is geenszins het geval wanneer zware criminelen niet meer aangehouden worden omdat gevangenissen vol zitten of omdat één of andere idioot een regeltje uit het 1000 pagina's tellend reglement vergeet toe te passen.  Ik ben akkoord dat procedurefouten inroepen soms noodzakelijk is.  Maar niet omdat gevangene X in de gevangenis rode handdoeken kreeg ipv de voorgeschreven blauwe.

Ministers, neem uw verantwoordelijkheid.  Niet door af te treden maar om te doen waarvoor we u betalen!

Naar de gevangenis - ga langs Start

Belgische criminelen gaan een leuke kerst tegemoet. Toch vooral diegenen die minder dan drie jaar effectief kregen. Want een jaar geleden kregen de gevangenisdirecteurs de opdracht om iedereen met een straf tot 3 jaar een strafonderbreking toe te kennen in afwachting van een elektronische enkelband. Geen probleem, ware het niet dat de wachttijd voor in aanmerking te komen voor zo'n electronisch toezicht nu al 9 maanden bedraagt. Momenteel zitten zo'n 1550 veroordeelde criminelen thuis zonder toezicht omdat de wachtlijsten eindeloos lang zijn.

Minister van Justitie Jo Vandeurzen vraagt geduld - hij is bezig aan een heus masterplan dat volgend jaar maart klaar moet zijn. Ik weet nu al dat dit plan ook weer een maat voor niets zal zijn. En dit om de eenvoudige reden dat de basis van ons penaal systeem totaal rot is. Een voorbeeldje :
Straffen van minder dan 3 jaar moeten niet uitgezeten worden : hoera hoera, we kunnen herbeginnen met stelen, overvallen en bedriegen.
Straffen van 3 jaar en meer worden alleen bestraft tijdens de werkdagen. Weekends en feestdagen mag je van de straf aftrekken. Dit wil zeggen dat je zo wie zo maar 5/7 van je straf moet uitzitten.
Straffen die onderhevig zijn aan de Wet Lejeune worden zowiezo gereduceert tot tweederde. Iemand die dus 9 jaar krijgt moet daar maar drie jaar van zitten min de weekends dus 2 jaar en een paar maanden. Maar da's minder dan drie jaar dus... ga maar naar huis en doe het niet meer.
Levenslang is hier 20 jaar. Min 7 jaar voor de Wet Lejeune is 13 jaar. Trek daar de weekends af en je hebt nog 10 jaar. Na 3 jaar (1 derde van de straf) komt hij in aanmerking voor vervroegde vrijlating dus als hij in de gevangenis een brave jongen (of braaf meisje) is geweest dan wandelt onze levenslang veroordeelde crimineel na 3 jaar vrolijk weer op straat.
Dit werkt een gevoel van straffeloosheid in de hand. Een veroordeling heeft geen afschrikkingseffect meer. Een overvaller die 10 jaar krijgt, die lacht eens goed want na een paar maanden kan hij herbeginnen. Uiteraard dat de gevangenissen dan overvol zitten, men heeft geen schrik meer om te gaan "zitten".

Wat wij dringend nodig hebben is een strafsysteem waarbij de straf gepast is voor de overtreding. Waarbij Jean en Abdul voor hetzelfde vergrijp dezelfde straf krijgen. Waarbij Louis weet dat, als hij een juwelier overvalt, hij de eerste 12 jaar er niet moet op rekenen om terug langs de Meir te kunnen flaneren. Waarbij Ronny maar al te goed beseft dat hij 20 jaar uit het openbare leven verdwijnt als hij voor de grap (en voor de centen) 2 oudjes naar een andere wereld helpt. Waarbij Mohammed weet dat zijn baard langer zal zijn als die van zijn naamgenoot wanneer hij weer uit de gevangenis komt na het plegen van een eremoord.

Wanneer men weet dat 12 jaar ook 12 jaar is, dan zal men rapper nadenken voor men een crimineel feit pleegt. Een carriere in de criminaliteit wordt nu wel heel aanlokkelijk omdat de voordelen (financieel) nog altijd ongelofelijk veel groter zijn dan de nadelen (kans op veroordeling die toch niet uitgevoerd wordt).

Vind je het dan gek dat buitenlandse criminelen liever hun straf uitzitten in België dan in hun thuisland waar een straf nog een straf is?

Maar zolang justitie bestuurd wordt door een bende halfzachte eitjes die geen kl***ten aan hun lijf hebben en die meer begaan zijn met vriendendiensten dan met de veiligheid van het land, zal er niks gebeuren.