Verdekkeme

Hoofddoekkiekens en ander gekakel

Het was een lange, hete zomer en dan heb ik het niet alleen over de soms tropische temperaturen waar wij van mochten genieten.  Na het initieel felle protest van de moslimgemeenschap tegen het hoofddoekenverbod in de athenea van Antwerpen en Hoboken, verwachtte iedereen dat we in september een opflakkering zouden zien.  Of moslima's en moslimouders gehoor zouden geven aan de ongehoorde oproep van iman Nordin Taouil was de hoofdvraag, maar ook hoever men wilde gaan om zijn zin door te drijven.

Dat ze vasthoudend zijn is een feit.  Burgemeester Patrick Janssens had hen een week de tijd gegeven.  En die week hebben ze ten volle gebruikt voor openlijk protest, maar ook voor guerilla tactieken : protesterende geloofsgenoten kwamen op de speelplaats de namen noteren van de meisjes die WEL zonder hoofddoek naar school wilden, anderen begonnen te schelden op meisjes die hun hoofddoek afzetten bij het betreden van de school.

Na een week vond Janssens het welletjes en verbood acties voor de schoolpoorten, dit voornamelijk om die meisjes, die het tot nu toe te riskant hadden gevonden om naar school te gaan, de kans te geven om hun opleiding te volgen.  Maar een groepje betogers stoorde zich niet aan dit verbod.  Meer zelfs, een belangrijke Antwerpse iman eiste dat het hoofddoekenverbod zou worden opgeheven.  U hoort het goed, eiste.

Voor iedereen die zijn grijze massa een klein beetje gebruikt is het al een tijdje duidelijk dat die hoofddoek nog weinig met geloof te maken heeft.  Het is vooral een politiek drukmiddel geworden dat, door misbruik te maken van de godsdienstvrijheid, wordt opgelegd aan zowel moslims als niet-moslims.  Wanneer katholieken zouden verplichten om in hun scholen een kruis rond de nek te dragen, zou het land te klein zijn.  Er zouden betogingen georganiseerd worden van noord tot zuid en van oost tot west.  Men zou "discriminatie" roepen en witte marsen organiseren.  Men zou eisen van onze politici dat zij zulk een flagrante inbreuk op de godsdienstvrijheid onmiddellijk en permanent zou bestraffen en onmogelijk maken.

Maar wat zien we?  Als het over moslims gaat, moeten we verdraagzaam zijn.  Hoewel het overgrote deel van de moslims in België ongetwijfeld hard hun best doen om zich aan te passen en hun leven op de rails te krijgen en houden, is er een kleine groep die zich manifest verzet tegen onze waarden.  Een betogende moslima verklaarde zonder schroom voor de camera's dat de hoofddoek hun manier was om zich af te zetten tegen onze westerse normen en waarden.  Zij als moslima voelde zich verheven boven deze cultuur en maatschappij die in haar ogen minderwaardig en schatplichtig is aan de islam, maar die haar wel van alle comfort voorziet en die het haar mogelijk maakt om zich vrij te uiten, dingen die waar ze in hun thuisland zelfs niet kan van dromen! 
En zij staat niet alleen in haar overtuiging.  Ook de grote iman, Taouil, die eigenlijk de partijen moet verzoenen en er voor zorgen dat zijn schapen (in deze zin bijna letterlijk te nemen) onze leefregels respecteren, deelt haar mening.  Hij riep dan ook openlijk op om meisjes thuis te houden en hen niet meer naar school sturen.  Daarmee doodt hij natuurlijk twee vogels tegelijk : de meisjes, die het nu aandurven om een opleiding te volgen zodat ze in staat zijn zelfstandig te leven, worden opnieuw achter het fornuis en de kookpotten gezet en dom gehouden... en hij heeft een precedent geschapen dat naar de toekomst toe een vrijgeleide is om alles te krijgen wat hij wil, hij hoeft het alleen maar te eisen.

Wat mij vooral opvalt in heel dit debat is het feit dat men - uit angst om als racist bestempeld te worden - zaken door de vingers ziet die men van zijn eigen bevolking niet zou tolereren.  Het gaat hier niet om dat hoofddoek of die moskee in sé, het gaat hier veel meer om het feit dat wij van moslims accepteren dat zij zich niet houden aan de regels, en dit alles in naam van een progressief en pluralistisch beleid.

Eigenlijk zou de geaardheid, religie, overtuiging of sexe van een persoon or organisatie totaal niet mogen meespelen in gelijk welke beslissing die de wetgevende, de inrichtende of de uitvoerende macht neemt.  Voor moslims moeten dezelfde wetten gelden als voor niet-moslims.  Niet meer maar ook niet minder.  Godsdienst als argument mag niet meespelen, daar zorgt normaal onze grondwet voor.  Maar meer en meer zien we dat in de omgang van onze overheid met de moslimbevolking in België, onze grondwet niet meer is dan een vodje papier dat door een duitse prins in 1830 ondertekend werd.

Operatie "beschadiging"

Wat is het toch dat mensen aanzet om andere mensen de duvel aan te doen, speciaal wanneer er verkiezingen aankomen.  Het lijkt wel een virus dat iedereen besmet die van ver of dichtbij betrokken is bij politiek.  Van zodra de nummers van de lijsten bekend zijn begint het gekonkel.

Bepaalde linkse media, de Morgen en Humo om er maar een paar te noemen, beginnen te graven in mogelijke of onmogelijke praktijken met de bedoeling de rechterflank in hun zij te treffen.  Men kan dit nauwelijks nog journalistiek noemen, want van enige objectiviteit of realiteit is weinig te bekennen.  Roddels worden op zo'n manier voorgesteld dat de lezer ze voor waar aanneemt.  Halve waarheden worden zo gedraaid dat ze hele waarheden lijken. 

Het interesseert hen helemaal niet of ze daar mensen en carrieres mee beschadigen, als het maar een sappig verhaaltje wordt en als het resultaat maar is dat mensen zich gaan afwenden van rechts om de linkse heirschaar te vervoegen.  Ik wacht op het eerste dodelijke slachtoffer dat omwille van leugenachtige artikels zichzelf van het leven beneemt. Omdat het nu eenmaal gemakkelijker is om leugens te verspreiden dan ze te weerleggen.

Het Vlaams Belang heeft volop ervaring met de guerilla praktijken van deze media.  Gedurende 20 jaar waren zij het zwarte schaap (vaak letterlijk).  Maar kijk, er is een nieuwe speler op de markt en die blijkt veel gevaarlijker.  Lijst Dedecker namelijk is geen "zootje racisten die achter een vlag aanlopen en leuzen scanderen".  Het is een partij waar veel mensen zich in terug vinden.  Ze houden van de directe aanpak van Jean Marie, de manier waarop hij het establishment met de billen bloot zet.  Maar ook van zijn programma, dat eigenlijk eenieder van ons had kunnen schrijven omdat het geschreven is met gezond verstand.

Lijst Dedecker is een fenomeen in de Belgische politiek.  Nog nooit heeft een beginnende partij op zo'n korte tijd zoveel mensen warm gemaakt.  En dat maakt hen gevaarlijk, want als al die fans van JM op 7 juni voor hem of één van zijn mensen stemmen, dan wil dat zeggen dat de andere partijen stemmen moeten inleveren.  En stemmen inleveren is macht inboeten.
Dus liever dan met open vizier te strijden en te zorgen dat hun partijprogramma of hun partij-aanpak er één is waar kiezers in kunnen geloven, verliezen ze zich in modder gooien naar die partij die hen kan bedreigen op 7 juni.

Flauw, zeer flauw.  En het getuigt niet echt van politieke moed.  Zo'n laag bij de grondse aanpak kan men verwachten van mensen die ofwel verstard zijn in hun denken, ofwel de intelligentie niet hebben om op een eerlijke manier te strijden voor de stem van de kiezer.

Vlamingen zijn gelukkig intelligent genoeg om te zien wie het goed meent en wie niet.  Zij hebben hun ogen niet in hun zakken.  Zij weten ook wel dat de socialisten al lang niet meer de stem van de arbeiders vertolken maar liever in hun pluche salons aan kaviaarsocialisme doen.  Zij weten ook wel dat - hoewel de VLD in wezen goede ideeen had - ze plat op de buik gaan voor gelijk welke partij als het erop aankomt om de macht te behouden.  Zij weten ook dat al de beloften van CD&V ten spijt en hun oproep voor 5 minuten politieke moed, ook deze partij verstard is en niet de ballen had om hun woord - de splitsing van BHV - te houden.

Dit is een oproep aan alle politieke partijen om de strijd eerlijk te strijden.  Breng je waren aan de man zonder daarbij de anderen te beschadigen.  We leren onze kinderen al van jongs af aan om eerlijk te spelen, om je tegenstander niet te bedriegen.  Zelf brengen we die raad echter niet in praktijk.
Strijd vrank en vrij voor de stem van de kiezer door goede programma's en door je woord te houden.  Beloof geen dingen die je niet kan waarmaken maar luister naar de mensen in de straat.  Luister naar hun verzuchtingen want uiteindelijk zijn zij het die jullie riante vergoedingen betalen.  Jullie bestaan bij de gratie van de kiezer.  En die kiezer heeft recht op eerlijke vertegenwoordigers.

Of is oprechtheid en eerlijkheid een woord dat de gevestigde partijen geschrapt hebben uit hun woordenboek?

Popeye vogelvrij

Sinds 1 januari mag u het figuurtje Popeye, dat in 1929 voor het eerst werd getekend door Elzie Segar, vrijelijk gebruiken.  U hoeft hiervoor geen rechten meer te betalen aan de nazaten van Segar.  Dit komt omdat in de Europese Unie het copyright vervalt 70 jaar na de dood van de auteur.  En vermits Segar in 1938 reeds overleed, verviel op 1 januari het copyright.

Men kan zich afvragen of zo'n lange copyrights niet immoreel zijn.  Akkoord, een auteur dient de vruchten van zijn arbeid te kunnen plukken, net zoals een werknemer dat doet.  Maar ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom de nazaten van een auteur na zijn dood nog 70 jaar moeten kunnen profiteren van zijn werk.  Mijn opa's bijdrage tot het familiefortuin stopte met zijn overlijden.  Dus waarom zouden de kinderen en kleinkinderen van Elvis schoon weer moeten spelen met de bijdrage die hun opa heeft geleverd tot het cultureel patrimonium.

En het wordt nog erger : in de Verenigde Staten vervalt een copyright pas 95 jaar na de publicatiedatum.  En dit op voorspraak van de erven van Disney die hun inkomsten in rook zagen opgaan toen de rechten voor films als "Steamboat Willy" met Mickey Mouse in de hoofdrol zouden overgaan tot het public domain.

Klassieke muziekstukken zouden reeds lang tot het public domain behoren, ware het niet dat de copyrights overgaan op de uitvoerders.  Een stuk van Haydn dat uitgevoerd wordt door de Wiener Philharmoniker wordt dus nog steeds beschermd door copyright.

In ieder geval kan ik dus zonder problemen een afbeelding van Popeye bij dit artikeltje zetten.  Zonder dat straks de RIAA of de BAF aan mijn deur staat om auteursrechten op te eisen.... 

De Standaard Online - Popeye alleen nog door spinazie beschermd.

Een wintersprookje

31 december, de laatste dag van het Jaar.  Albert zit een beetje te dutten in zijn koninklijke zetel, terwijl de laatavondprogramma's al afgelopen zijn.  Albert is moe.  Hij heeft het afgelopen jaar hard gewerkt.  Yves is een paar keer bij hem komen uithuilen omdat zijn vriendjes niet meer met hem wilden spelen.  Paola ziet hem niet meer staan nu ze haar nieuw, wit autootje heeft. 

Plots wordt er hard op de deur gebonkt.  Een holle stem roept : Albeeeeert... doe open.
Albert schrikt wakker en voelt dat het ijskoud is geworden in de kamer.  De deur wordt met geweld opengesmeten en in het deurgat staat de geest van Leopold 1, de eerste Koning Der Belgen.

"Albeeeert, wat hebt gij met mijn land gedaan?" Roept de oude geest uit.

Albert verschiet van kleur en stamelt : "Maar Polleke toch, het is toch niet mijn schuld dat de nazaten van Frère-Orban er een potje van maken."

Leopold schud zijn hoofd : "Albert, Albert.  Ge zijt toch nog altijd Koning Der Belgen!  Het wordt hoog tijd dat gij wat haar op uw tanden krijgt, dat ge die bende lamzakken daar in de Wetstraat eens laat voelen wie hier de lakens uitdeelt."

"Maar Polleke, dat heb ik toch gedaan?  Ik heb Wilfried van tussen de pampers laten halen om voor mij ne keer uit te vissen wie er nog genoeg ballen aan zijn lijf heeft om ons uit dit wespennest te halen.  Ik heb vanmorgen nog den Herman het Urbi et Orbi gegeven (Albert vereenzelvigt zich al met Ratzie, de eerste tekenen van Alzheimer duiken op in Laken)."

Leopold is niet overtuigd : "Sinds wanneer stuurt men oude generaals het slagveld op wanneer er nog genoeg jong kanonnenvlees is?  Verwacht ge nu echt dat die pastoor er iets van ga bakken?  De Walen komen ni overeen met de Vlamingen.  In 't Noorden zijn ze rechts, in 't Zuiden zijn ze links.  De Walen zijn tegen een staatshervorming want dan moeten ze zelf werken voor hunnen boterham.  En de Vlamingen willen hun zuurverdiende centen niet meer delen met de Walen dus die eisen een staatshervorming.  En dan Brussel-Halle-Vilvoorde... wanneer gaat da gezever daar nu eindelijk eens gedaan zijn?  Ofwel is 't Vlaams en dan spreekt iedereen er vlaams.  Ofwel is 't Waals en dan spreekt men er frans.  Sinds wanneer hebben die opgeblazen barons daar meer te zeggen dan een Koning?"

Albert laat ontmoedigd zijn hoofd in zijn handen zakken.  "Ach Polleke, ik ben een oude man, naar mij luistert toch niemand meer.  Union maakt hier al lang geen Force meer.  Ze doen ni anders dan ruzie maken.  Ze willen niet meer samenwerken.  Als ze bij mij op visite komen is 't altijd voor die stomme politiek.  Weet ge dat ik liever met mijn oude botten in de Calabrische zon zou gaan liggen?"

Leopold legt een ijskoude hand op Albert's schouder.  "Bertje, als ge der zo over denkt dan wordt het hoog tijd om Paola en uw koffers te pakken en te gaan rentenieren.  Ik heb in de gazet gelezen dat uw dotatie weer verhoogd is dus ge kunt het u permitteren.  En laat dat zootje ongeregeld hier zelf maar de patatten uit het vuur halen.  Als gij het afbolt dan zullen ze ofwel overeen moeten komen, ofwel gaan ze maar uit elkaar.  Dan is er geen gezever meer over transferts, over Franstalige burgemeesters in de Vlaamse rand.  Dan moeten er geen oude koeien meer uit Disneyland gehaald worden.  Dan kunnen de Walen blijven verder doen met hun clientalisme.  En dan kunnen de noeste Vlamingen verderploegen op hun velden en al hun duiten zelf houden.  En dan moet gij ni meer tegen wil en dank proberen om die onnozelaars bij elkaar te houden."

Albert fleurde op van die wijze woorden.  Ja, hij zou zijn Paola en zijn koffers pakken (in die volgorde).  Ja, hij zou gaan rentenieren... alle dagen met zijn blote bast in de zon liggen, pizza uit het vuistje eten, champagne drinken als hij daar goesting voor had.  Laurent moet maar zien waar hij zijn hondjes gaat kweken.  En voor Filip hebben ze misschien bij het Leger des Heils nog wel een plaatske vrij.  Astridje was onderdak bij die Luxemburger dus daar moest hij zich ook al geen zorgen meer over maken.  En voor de rest - "zjatten en taloren" - zo'n kasteel in de winter was toch veel te koud.  Op naar het warme zuiden!

Een klop op de deur haalde hem uit zijn overpeinzingen.  Hij keek op en zag dat Leopold verdwenen was.  Maar wie klopte daar dan op de deur?

De deur ging open en een engel in doorschrijnend négligé kwam binnenzweven.  Albert vreesde al dat hij in een Deckeriaans - oh pardon, Dickensiaans - sprookje terecht was gekomen maar toen zag hij dat die engel zijn eigen Paola was.  Hij besefte dat het bezoek van Leopold een droom was.  Jammer, hij had anders al direct zijn koffers willen gaan pakken en dat ging nu niet meer.  Hij moest blijven om dit land - dat eigenlijk geen land meer is - te leiden.  Maar Paola, die zou hij direct eens pakken!

Voor onze politici wens ik een dosis gezond verstand, een pakske politieke moed en ballen van staal om dit landje er weer bovenop te helpen!

SCHOL!

De ondragelijke lichtheid van de media

De media in ons land hebben de taak de burgers te informeren over nieuwsfeiten. Die berichtgeving moet onafhankelijk gebeuren. In Vlaanderen echter is die boodschap toch niet goed begrepen, zeker niet door de staatsmedia. Want wat in andere landen een fait divers zou zijn, namelijk de leegloop van een partij die amper 0,5 % haalt bij de verkiezingen, wordt hier tot hoofdbrok verheven. Misschien toevallig dat de hoofdaandeelhouder van dat splinterpartijtje de minister van cultuur is. Of misschien toevallig dat het hier over een linkse partij gaat.

Het is een feit dat de linkse partijen het niet meer zo goed doen de laatste jaren. De verkiezingsresultaten bevestigen dat partijen als SPa, Groen! en Vl. Pro in de hoek zitten waar de klappen vallen. De verrechtsing van onze samenleving - zoals de progressieve partijen dit noemt - wordt echter in de hand gewerkt door het halfzachte gedrag van deze linkse partijen en dat wordt niet meer getolereerd door de bevolking. De Belg - en vooral de Vlaming - is gul van aard. Een collectebus gaat raar of zelden voorbij zonder dat daar iets wordt ingestoken. Sociale projecten als Kom op tegen Kanker, worden ten volle gesteund door de bevolking, maar waar ze niet tegen kunnen is onrecht. En dat voelen ze vooral als ze zien dat Vlamingen maar steeds moeten opdraaien voor anderen. Is het niet voor de Walen, dan is het voor de migranten, of nu recentelijk voor de asielzoekers die eisen dat we hen opvangen en voor hen zorgen.

De Vlaming is een gul mens, maar men mag niet met zijn voeten spelen. En dat is watde brave burger vooral de laatste jaren ondervindt. En vermits de burger de kans heeft om in het stemhokje zijn waardering of afkeuring te laten blijken, is het signaal - dat linkse partijen meer en meer kiezers verliezen - een duidelijke aanwijzing dat voor de burgers de maat vol is.

Maar - de media in België is volledig in handen van dit linkse blok. Bij de VRT moet men nog steeds een rode kaart op zak hebben. Artiesten moeten progressief en links zijn of ze komen niet aan de bak bij onze nationale zenders. Kranten moeten links en progressief schrijven of ze worden niet gepubliceerd.

Eén en ander is duidelijk als men de berichtgeving over de Vlaams Progressieven bekijkt. Op alle zenders wordt er aandacht besteedt aan de leegloop bij de partij. In de kranten kunnen we alle dagen lezen wie er nu weer is opgestapt, telkens ook weer met de vraag wat Bert nu gaat doen. Op Radio 1 werd er een volledig item aan gewijd. Alle linkse partijvoorzitters werd gevraagd of ze afvallige Vl.Pro's onderdak wilden verschaffen. Geen enkele partij kan zich een betere marketing voorstellen.

Ik stel mij echter de vraag wat al die politici in de Raad van Bestuur van de VRT uitrichten. Waarom reageren CD&V, Vlaams Belang en Open VLD niet tegen de linkse dictatuur bij de staatszender? Waarom eisen zij geen onpartijdige berichtgeving? Waarom laten ze toe dat de VRT en aanverwante zenders gemonopoliseerd worden door de linkse partijen en waarom verhinderen ze niet dat een staatszender optreedt als het persoonlijke marketingbureau van de progressieve partijen?

Crembo en de barmeid

Het leest als de titel van een nieuwe Nero. De inhoud past echter meer in een "Rode Oortjes" album. Wat gebeurde er?

Pieter De Crem, onze CD&V excellentie die zich sinds de laatste regeringsvorming onledig houdt met het hervormen van onze nationale strijdkrachten, was in New York met zijn delegatie. Het moet zijn dat hij zich daar verveelde want hij besloot om een stapje in de wereld te zetten. Eén van zijn adjudanten maakte gebruik van zijn avondje vrij om eens poolshoogte te gaan nemen in een Belgisch café. Na een paar glaasjes geestrijk vocht stortte hij zijn hart uit bij een rondborstige Belgische serveuse die haar oor bereidwillig te luisteren legde.

Nu blijkt die dame er - buiten serveren - nog een tweede bezigheid op na te houden, namelijk bloggen. En zeg nu zelf, als je iets interessants tegen komt dan blog je daarover. Dat leest alleszins vlotter dan het recept van een nieuwe cocktail. Dus deze dame verhaalt zonder schroom over de uitlatingen van Crembo's adjudant.

Tot haar niet geringe verbazing wordt ze een paar dagen later op staande voet ontslagen door haar werkgever. Reden : het kabinet van De Crem had hem de mantel uitgeveegd over de extra-curriculaire activiteiten van zijn personeel en had geëist dat de baas gepaste maatregelen nam.

Crembo's krulletjes kregen nog een extra slag toen hij hoorde van de indiscreties van de serveuse. Hij ontkende in alle toonaarden dat dit telefoontje van zijn kabinet kwam want zoiets zou hij noooooooit doen. Maar kijk, al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel. Vanmorgen las ik in de krant dat onze minister van Landsverdediging (wat een toffe titel, vind u ook niet?) had toegegeven dat er iemand had gebeld. Hij ontkent echter dat het ontslag werd geëist van de desbetreffende dame.

In één adem gaf hij ook zijn mening ten beste over de vrijheid van mening. Bloggen was volgens hem toch wel een gevaarlijk fenomeen, want stel je voor - iedereen kan zomaar schrijven wat hij of zij denkt. Iedereen kan zo maar zijn geheimen aan de grote klok hangen en daar kan hij - voorlopig - niks tegen doen. Volgens hem moet daar dringend beraad over komen. Hoort U hem komen?

Crembo ziet blijkbaar geen brood in censuur. Censuur is iets dat we sinds de inquisitie in België niet meer gekend hebben. In dit land mag en kan je nog altijd zeggen en schrijven wat je wil. Dat daar regels aan verbonden zijn is logisch. Want jou vrijheid om te zeggen of te schrijven wat je wil, eindigt daar waar je de vrijheid van een ander inperkt. Daar is in de Belgische wetgeving rekening mee gehouden, want als je vindt dat je het onderwerp bent van spot, smaad of eerroof kan je een klacht indienen tegen de wilde schrijver. Het gerecht oordeelt dan of die klacht al dan niet gegrond is.

Crembo wil echter verder gaan dan dat. Hij wil de vrijheid van mening aan banden leggen. Hij wil op voorhand aangeven waarover geschreven en gesproken mag worden, en waarover niet. De krantenredacties zullen dat niet echt in dank afnemen. Het is namelijk hun taak om nieuws te brengen. En als dat nieuws is dat De Crem onnodig geld van de belastingbetaler verbrast omdat hij zich verveelt in Brussel, of dat zijn secondant zich laveloos zuipt in één of andere bar, dan zijn zij gerechtigd dat te brengen.
Of is De Crem alleen pissig als het onderwerp van gesprek zijn eigen persoon is? Het is genoegzaam bekend dat Pipo De Crem absoluut geen kritiek kan verdragen. Menig volksvertegenwoordiger die hem op de rooster legde zal dit kunnen getuigen. Ik stel voor dat De Crem zich dan ook beperkt tot zijn portefeuille. Dat hij nog maar wat soldaatje speelt en de persvrijheid aan een ander laat.