Verdekkeme

Regeerakkoord nu al slag in het water?

Terwijl men nog volop debatteert over de inhoud van het regeerakkoord, worden stilaan de krijtlijnen van het nieuwe regeerakkoord duidelijk.  Officieel is er nog steeds een persstop, maar Kris Peeters twittert er op los als een bandeloos vogeltje en uiteraard kunnen journalisten ook tussen de regels lezen.

Een aantal zaken worden steeds duidelijker : dit is geen regering van evenwaardige partners, maar een clubje dat gemonopoliseerd wordt door de dwangneurosen van een losgeslagen ACW-voorzitter.  Hoewel het voor iedereen zo klaar als een klontje is dat er drastisch bespaard moet worden in deze tijden van crisis, geeft deze ploeg er de voorkeur aan om de belastingsdruk nog op te voeren, alsof er nooit zoiets als een crisis is geweest.

Voorts is het ook duidelijk dat De Lijn zijn lobbywerk uitstekend heeft voorbereid : ondanks het feit dat slechts 20 % van de bevolking gebruikt maakt van het openbaar vervoer, gaat het wel met de grootste hoop centen lopen.  Ingrid Lieten kan op haar twee oren slapen, zij zal geen mensen moeten laten afvloeien, daar zorgen haar politieke vrienden wel voor.  Eventjes vlug nog een paar kilometer tram leggen die door niemand gebruikt wordt maar kom, trammetjes moeten rijden en om te rijden heb je een watman nodig.
De auto blijft weer eens in de kou staan.  Overvolle autosnelwegen, ringwegen en dorpskernen kunnen de toekomstige excellenties er niet van overtuigen dat er dringend iets gedaan moet worden aan het vlottrekken van dit kluwen.  Je kan niet verwachten dat een olifant door muizengaatje kan.  Waarom blijven ze dan alsmaar proberen om het beschikbare wegennet te verkleinen terwijl de gebruikers alsmaar aangroeien?

Het is duidelijk : de christen democraten van Marianne Thys hebben zich weer onder de voet laten lopen door een opdringerig socialistisch cordon.  Wanneer krijgt Kris Peeters zijn gezond verstand terug?  Wanneer gaat hij begrijpen dat het plan, zoals het nu voorligt, Vlaanderen zal laten afglijden van een veelbelovende regio naar een arme achterbuurt?

Ik begin het te kennen

Vanmorgen kreeg ik een mail van Joseph Borrell Fontelles, voormalig voorzitter van het Europarlement in de bus.  Of ik een half uurtje van mijn tijd wilde uittrekken om een paar vragen te beantwoorden in het kader van het PIREDEU project.  Ik kreeg het al warm en koud.  Hoewel ik het Europese programma weldegelijk ken, is dat nog geen garantie voor het kunnen leggen van verbanden, of om te weten hoeveel KMO's er nu in de EU zijn (zonder te googlen!).

Maar goed, een kandidaat heeft nu eenmaal verplichtingen en ik begon aan het onderzoekje dat gefinancierd wordt door het 7de Kaderprogramma van de Europese Unie.  En ik moet zeggen, het ging mij goed af.  Ik zag de valkuilen (een mens moet sociaal zijn, willens of nillens), ik kon de vragen mooi vertalen naar onze partijstandpunten. En dit alles zonder daar al te hard over te moeten nadenken.  Ik kreeg er zelfs plezier in.  Hoewel ik tot nu toe voor wat debatten altijd aan de zijlijn heb gestaan wegens niet voldoende diepgaande kennis, lijkt met me stilaan tijd te worden om eens wat op de voorgrond te treden.

Ik weet het wel, de verkiezingen zijn voorbij.  Maar er komen er binnenkort ongetwijfeld nog meer.  En daartegen zal ik klaar zijn :)

Het durfplan van de SP.A

SP.A hield dit weekend zijn verkiezingscongres.  In de Zoo notabene, waar het cateringpersoneel op dat moment een stakingsaanzegging had lopen.

Het valt mij altijd op hoe weinig realisme de socialisten aan de dag leggen wanneer ze het hebben over durfplannen, investeringen, rechten, verdiensten.  Voor hen is het duidelijk, wie werkt moet opdraaien voor wie niet werkt.  Dat heet solidariteit.  En voor de SP.A is solidariteit niet iets vrijblijvends maar iets dat opgedrongen wordt in het kader van het politiek correct denken. 

Wat ook zo frappant is, is het feit dat de socialisten - soms reageren ze veeleer als communisten - de mond vol hebben van rechten.  Recht op werkloosheidsuitkering.  Recht op ziekteverzekering.  Recht op jobzekerheid.  Recht op inkomenszekerheid.  Recht op de aankoop van een huis.  Nergens hoor je iets over plichten.

Ons sociale zekeringsstelsel is het beste ter wereld.  Bij ons hoeft niemand armoede te lijden, er zijn genoeg vangnetten.  Dat bewijst de grote toestroom van vreemdelingen die hier asiel komen zoeken om zo te profiteren van onze sociale zekerheid.  Dat er bij ons zoiets bestaat als een gegarandeerd inkomen als je buiten je wil werkloos of ziek wordt is fantastisch.  Een maatschappij wordt namelijk afgerekend op hoe ze voor hun zwakste schakels zorgt.

Maar - en dat wordt steeds vergeten door de Liberale partijen - zulk een systeem kan alleen in stand worden gehouden als je ook een penalisatiesysteem inbouwt voor wie de regels van onze vrijgevigheid overtreedt.  Het gaat niet op om de mensen, die het meest verdienen, te laten opdraaien voor deze kosten.  Iedereen moet procentueel even veel bijdragen aan onze welvaart.  De lage lonen veel minder dan de hoge lonen, maar ook zij moeten een bijdrage leveren.

De werklozen moeten ook een bijdrage leveren aan onze welvaart.  Zij moeten aktief werk zoeken, aktief bezig zijn met hun carriere en indien nodig een bijkomende opleiding volgen.  In ons land zijn de mogelijkheden daarvoor ook enorm.  Via SYNTRA of de leergangen voor volwassenenonderwijs kan éénieder van ons zich bekwamen in een aantal richtingen voor zeer weinig geld.  En een werkloze mag niet verwachten dat hij de rest van zijn leven kan teren op de samenleving.  Hij moet weten dat op een bepaald moment er een einde komt aan het paradijselijke leven.

De SP.A moet zijn prioriteiten eens herzien.  Ik ben akkoord dat iedereen recht heeft op een gezonde woning tegen een redelijke prijs.  Maar dat recht houdt niet in dat iedereen ook een huis moet kunnen kopen!  Als je zulks wil moet je daarvoor werken.  Als je een eigen huis wil zal je keuzes moeten maken.  Zo zal je bijvoorbeeld niet meer op reis kunnen gaan, of om de 3 jaar een nieuwe auto kunnen kopen.  Of elke maand in nieuwe kleren paraderen.  Als je een eigen huis wil, moet je daar zelf inspanningen voor doen en moet je voldoende kredietwaardig zijn om het te betalen.

Het programma van de SP.A - zoals het voorgelegd werd tijdens het verkiezingscongres - is noch socialistisch noch democratisch.  Het is communistisch.  Iedereen heeft recht op hetzelfde, het maakt niet uit hoe hard of hoe lang je voor iets werkt.  Iedereen heeft het recht om in een kast van een villa met zwembad te wonen, en heeft hij er het geld niet voor dan zal iemand die veel verdient er wel voor betalen.

Nee Caroline.  Lenin en Stalin zijn reeds lang van hun voetstuk gevallen.  Ook in de USSR heeft het spook van de democratie ingang gevonden.  En ook de Russen zijn teruggekomen van het eens zo vereerde communisme.  Nu de SP.A nog!

De Standaard Online - SP.A pleit voor huiskorting.

Europa, Big Brother...

De Europese Unie geeft de laatste tijd nogal eens blijk van tunnelvision.  Meer en meer wekken ze de indruk dat ze veeleer Big Brother willen spelen, de grote broer die het allemaal beter weet, de vader die weet wat best is voor zijn kinderen.  Dat ze daarin behoorlijk ver gaan, getuigd een stripverhaal dat uitgegeven is om discriminatie tegen te gaan.

Volgens de tekst op de cover is het de bedoeling, en ik citeer : "...discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid bestrijden..."  Het is uitgegeven door het Bureau voor officiële publicaties der Europese Gemeenschappen en is bestemd voor onderwijsgevenden en jongeren zodat ze kunnen nadenken over racisme.

Het boekje is verschrikkelijk tendensieus.  De schuld word overal bij de bange blanke man gelegd die uit angst alles wat vreemd is verwerpt en haat.  Er is totaal geen nuance in te vinden, het is altijd de blanke die racistisch is, alle cliché's worden er behandeld (of ze nu waar zijn of niet doet niks ter zake).  Het is steeds de blanke die zijn leven moet beteren.  Nergens zal je zien dat negers "bleekscheet" roepen tegen blanken.  Of dat moslims "varken" zeggen tegen homo's.  Of dat moslims vrouwen discrimineren.

Indien het de EU ernst was met hun strijd tegen het racisme, dan zouden ze ook het racisme tegenover de blanke moeten belichten.  Of de slachtofferrol die sommigen zich eigen maken om zo dat "soms zogezegde racisme" uit te buiten.  Trouwens, de titel is totaal verkeerd, het gaat hier niet enkel over racisme maar in alle gevallen over negatieve discriminatie.  Nergens wordt de positieve discriminatie aangehaald van vrouwen (ratio's) van allochtonen, van blanken (in sommige landen)....  

Discriminatie op zich is gewoon de vaststelling van verschillen tussen mensen.  Een vrouw is verschillend van een man.  Dat is discriminatie maar dat is ook een feit.  In Van Dale staat : discriminatie, onderscheid maken....  En juist dat onderscheid maakt ons uniek en speciaal.  Discriminatie is een uitvinding van de communisten/socialisten.  Die wilden van alles een eenheidsworst maken.  Iedereen moest hetzelfde zijn en hetzelfde behandeld worden... FOUT... iemand die 50 uur per week klopt om conformabel te wonen en leven moet niet op dezelfde manier behandeld worden dan iemand die vrijwillig stempelt om welke reden dan ook.  Maar momenteel (en vooral in België alhoewel ik denk dat het in de meeste westerse landen wel zo is) worden net die mensen die werken gediscrimineerd.  Daar hoor je ook niks over in dit boekje.

Discriminatie moet maar eens uit het verdomhoekje gehaald worden.  Discriminatie is van alle tijden, van alle volkeren, van alle leeftijden.  Leer mensen ermee om te gaan.  Toon dat het niet echt een probleem is als je mensen verschillend behandeld, zolang je ze maar eerlijk en gewetensvol behandelt.  Dat een plaatslager niet gelijk is aan een art.  Hoewel ze totaal verschillend zijn, zijn ze beiden even waardevol.  Zonder plaatslager geen auto om in te rijden, zonder arts overleef je een ongelukje met een acethyleenbrander niet.

Mensen zijn verschillend.  Dat is een universeel gegeven.  Maar ieder mens is waardevol wanneer hij zich op een waardevolle manier gedraagt.  Wanneer hij bijdraagt tot de welvaart van zijn gemeenschap.  Wanneer hij samenwerkt en samen leeft op een vredevolle manier met de mensen uit zijn omgeving.  Afkomst, onderwijs en geaardheid mag daarbij geen rol spelen.  De enige discriminatie die mag en MOET aangepakt worden is die tussen "goede huisvaders" en draaideurcriminelen.  Die ongelijkheid wordt door overheden in stand gehouden.  Want laat ons eerlijk zijn, in onze maatschappij trekken de "goede huisvaders" altijd aan het kortste eindje.

Europa, doe daar eens iets aan!

Wanneer is het genoeg?

In Linkebeek, Kraainem en Wezenbeek kregen de franstalige inwoners hun oproepingsbrieven in het Frans.  De burgemeesters, die al jaren in de clinch liggen met minister Marino Keulen, kregen bij hun actie de steun van opper-pester Olivier Maingain (FDF).

Met deze actie schenden zij de omzendbrief Peeters, die stelt dat de oproepingsbrieven verstuurd moeten worden in de officiele taal van de regio waartoe een gemeente behoort.  In het geval van bovengenoemde gemeenten is dat dus in het Nederlands.  Nochtans hebben zij de mogelijkheid om - wanneer de kiezer daar expliciet om vraagt - een nieuwe brief te sturen in het Frans.

Maingain heeft echter een originele uitleg voor deze burgerlijke ongehoorzaamheid.  Hij vind dat kiezers de oproepingsbrief in hun eigen taal moeten ontvangen.  Brieven (waarmee hij de omzendbrief Peeters bedoelt) die verbieden dat burgers in hun eigen taal administratief behandeld worden, zijn illegaal volgens de grootmeester van het franstalige fundamentalisme.

Wil meneer Maingain misschien dat de overheid dan ook brieven stuurt in het servo-kroatisch, het mandarijns, het urdi, het jiddish, het farsi, ......?  Want ongetwijfeld wonen er in de brusselse rand ook mensen die deze talen als moedertaal hebben.  Gaat meneer Maingain dit allemaal uit zijn eigen zak betalen?  Want blijkbaar is goed en effectief bestuur iets wat niet in zijn woordenboek staat.

Wij Vlamingen weten ondertussen al dat Maingain niet echt het toonbeeld van verdraagzaamheid en standvastigheid is.  Dat hij verdeeldheid blijft zaaien en zodoende enige toenadering tussen noord en zuid onmogelijk maakt. 

Het is ondertussen ook meer dan duidelijk dat de betrokken burgemeesters niet geinteresseerd zijn in samenwerken.  Keulen had laten verstaan dat hij de burgemeesters zou benoemen als ze dit keer hun werk correct deden.  Ze kiezen er echter voor om opnieuw hun arrogantie tentoon te spreiden door de wet naast zich neer te leggen.  Pour tous les flamands, mais pas pour les wallons.

Trouwens, heel het probleem van de oproepingsbrieven is een non-issue.  Bij de vorige verkiezingen besloot slechts 1 % van de franstalige kiezers hun exemplaar in het frans te vragen.

De Standaard Online - Balorige burgemeesters sturen weer oproepingsbrieven in het Frans.

Affiches

De campagne is van start gegaan, dat heeft U vast al gezien in het straatbeeld.  Alle Vlaamse (en ongetwijfeld ook de Waalse) partijen hebben hun kandidaten te keur gezet op posters en affiches die blijken te ontspruiten aan de Vlaamse bodem.  In velden, weiden, tuinen, aan voorgevels, zijgevels, vrachtwagens, mobile homes, personenwagens... U kan het zo gek niet bedenken.  Waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men..... affiches tegen.

En och, affiches horen nu eenmaal bij de campagne.  Ik moet toegeven, het moment dat ik de eerste zag - die van Bart De Wever - was toch een speciaal moment.  Dat wilde zeggen dat het nu menens was.  Toch heb ik dit jaar een paar bedenkingen bij de kwaliteit van sommige campagnes.  Uiteraard vind ik onze eigen campagne het mooiste (hoe kan het ook anders).  Laten we ze even de revue passeren.

De opvallendste is misschien die van de SPa.  Een grote rode bol, en daarvoor een kandidaat.  In mijn regio - het Mechelse - worden uiteraard de kandidaten geflankeerd door socialistisch boegbeeld Caroline Gennez.  Tenminste, dat denk ik.  Want die grote rode bol is zo overheersend dat je er met de auto al voorbij bent voor je gezien hebt wie er nog meer opstaat.  Persoonlijk vind ik dat die rode bol te veel doet denken aan de solden (rode bollen = 50 % korting in de meeste winkels) maar dat komt misschien omdat ik een vrouw ben. 

De affiches van Open VLD zijn oprecht flets.  Een witte achtergrond met een kandidaat erop.  Onderaan vind je het logo van Open VLD.  Marketing gewijs geen wijze beslissing.  Het meest herkenbare is het logo en dat zie je haast niet.  Er is ook geen uniformiteit in de affiches.  Iedereen lijkt zijn goesting gedaan te hebben bij het bijeenknutselen van zijn of haar affiches.  Toegegeven, de Katelijnse kandidate zal wel de aandacht trekken, maar dat zal waarschijnlijk minder met de affiche zelf maar alles met haar pose te maken hebben.

De affiches van de CD&V begrijp ik niet goed.  In het verleden zat daar steeds een goedgeöliede marketingmachine achter.  Een boodschap en die werd met de juiste grafische elementen in beeld gebracht.  De boodschap van dit jaar vind zijn weerschijn absoluut niet in de affiches.  De meeste kandidaten in mijn regio hebben gekozen voor een heel drukke achtergrond - een bos, een patroon, een tekening...  Jammer genoeg komt zulks de visibiliteit niet echt ten goede.  Het enige professionele aan de affiches is het oranje vak met de naam en plaats van de kandidaat, maar in vele gevallen gaat zelfs dit verloren in de drukke achtergrond.

Van NVA zijn er nog maar weinig affiches in omloop.  Alleen die van Bart pronken langs Vlaamse wegen.  Ik ben benieuwd hoe hun campagne eruit ziet.

Waarom vind ik die van mij dan wel goed?  Uiteraard omdat het die van mij is :)  Maar ook omdat ze marketing technisch goed in elkaar zit.  Een donkerblauwe achtergrond met een felle oranje rand.  Groot logo dus goed herkenbaar - de mensen die mij niet kennen... of die mij nog niet gezien hebben met deze haarkleur, herkennen wel de partij waartoe ik behoor.  De witte letters op de donkere achtergrond zijn zeer duidelijk leesbaar, zelfs in half duister.  En daarbij een zeer goede foto.  Verder hebben alle affiches dezelfde opbouw, dus weerom zeer herkenbaar.  Als je één affiche van LDD gezien hebt, herken je de anderen onmiddellijk.

Op 7 juni zullen we zien welk concept het beste heeft gewerkt.

Quod VLD?

Ik ben de laatste om met modder te gooien naar partijen waar je later eventueel een coalitie moet mee vormen, maar blijkbaar is Open VLD niet gehinderd door eenzelfde moraliteitsbesef.  Het artikel in HLN is een hallucinant vodje dat aangeeft hoe weinig VLD nog met de voeten in de werkelijkheid staat.  Je leest nog net niet dat LDD een val heeft opgezet voor die brave jongen, Bart Somers, en dat die er moedwillig is ingeluisd.  Nergens zie je enige vorm van mea culpa.  Enige vorm van zelfkritiek op de roemloze afkopingsmethoden die voorzitter Somers meende te moeten gebruiken.

Uitspraken als : .....als je in een regering stapt, moet je vertrouwen hebben in je partners. De betrouwbaarheid van LDD is bedenkelijk. Het heeft weinig zin een huwelijk af te sluiten als een snelle scheiding zeer waarschijnlijk is.” slaan eerder op VLD, die bewezen heeft niet te vertrouwen te zijn.  Hoe men Dedecker ook hekelt omwille van zijn onthulligen, wanneer men eerlijk is moet men toegeven dat hij het gelijk al steeds aan zijn kant had.

Herman De Croo vindt dat LDD geen opbouwende standpunten heeft.  Ik stel voor dat hij eerst het partijprogramma eens leest voor hij zulke onzinnige uitspraken doet.  Of wil voor Herman "opbouwend" zeggen: het met hen eens zijn?

Dat VLD een beetje gefrustreerd is dat hun spelletje uitgekomen is, dat is begrijpelijk.  Maar als beleidspartij mag je van hen toch een beetje introspectie en eerlijkheid verwachten.  Hopelijk is dit moddergooien geen voorbode van hoe zij zich in een volgende regering zullen gedragen.  Van politici met ervaring mag je verwachten dat ze zich - in pré-electorale periode - niet in de voet schieten door op voorhand al onderhandelingen met een bepaalde partij uit te sluiten.  Want je weet nooit hoe de kiezer beslist.  En je weet nooit of je - ondanks je inspanningen - niet weer in de oppositie belandt, waarbij je helemaal niks meer in de pap te brokken hebt over coalities en aanverwanten!

Operatie "beschadiging"

Wat is het toch dat mensen aanzet om andere mensen de duvel aan te doen, speciaal wanneer er verkiezingen aankomen.  Het lijkt wel een virus dat iedereen besmet die van ver of dichtbij betrokken is bij politiek.  Van zodra de nummers van de lijsten bekend zijn begint het gekonkel.

Bepaalde linkse media, de Morgen en Humo om er maar een paar te noemen, beginnen te graven in mogelijke of onmogelijke praktijken met de bedoeling de rechterflank in hun zij te treffen.  Men kan dit nauwelijks nog journalistiek noemen, want van enige objectiviteit of realiteit is weinig te bekennen.  Roddels worden op zo'n manier voorgesteld dat de lezer ze voor waar aanneemt.  Halve waarheden worden zo gedraaid dat ze hele waarheden lijken. 

Het interesseert hen helemaal niet of ze daar mensen en carrieres mee beschadigen, als het maar een sappig verhaaltje wordt en als het resultaat maar is dat mensen zich gaan afwenden van rechts om de linkse heirschaar te vervoegen.  Ik wacht op het eerste dodelijke slachtoffer dat omwille van leugenachtige artikels zichzelf van het leven beneemt. Omdat het nu eenmaal gemakkelijker is om leugens te verspreiden dan ze te weerleggen.

Het Vlaams Belang heeft volop ervaring met de guerilla praktijken van deze media.  Gedurende 20 jaar waren zij het zwarte schaap (vaak letterlijk).  Maar kijk, er is een nieuwe speler op de markt en die blijkt veel gevaarlijker.  Lijst Dedecker namelijk is geen "zootje racisten die achter een vlag aanlopen en leuzen scanderen".  Het is een partij waar veel mensen zich in terug vinden.  Ze houden van de directe aanpak van Jean Marie, de manier waarop hij het establishment met de billen bloot zet.  Maar ook van zijn programma, dat eigenlijk eenieder van ons had kunnen schrijven omdat het geschreven is met gezond verstand.

Lijst Dedecker is een fenomeen in de Belgische politiek.  Nog nooit heeft een beginnende partij op zo'n korte tijd zoveel mensen warm gemaakt.  En dat maakt hen gevaarlijk, want als al die fans van JM op 7 juni voor hem of één van zijn mensen stemmen, dan wil dat zeggen dat de andere partijen stemmen moeten inleveren.  En stemmen inleveren is macht inboeten.
Dus liever dan met open vizier te strijden en te zorgen dat hun partijprogramma of hun partij-aanpak er één is waar kiezers in kunnen geloven, verliezen ze zich in modder gooien naar die partij die hen kan bedreigen op 7 juni.

Flauw, zeer flauw.  En het getuigt niet echt van politieke moed.  Zo'n laag bij de grondse aanpak kan men verwachten van mensen die ofwel verstard zijn in hun denken, ofwel de intelligentie niet hebben om op een eerlijke manier te strijden voor de stem van de kiezer.

Vlamingen zijn gelukkig intelligent genoeg om te zien wie het goed meent en wie niet.  Zij hebben hun ogen niet in hun zakken.  Zij weten ook wel dat de socialisten al lang niet meer de stem van de arbeiders vertolken maar liever in hun pluche salons aan kaviaarsocialisme doen.  Zij weten ook wel dat - hoewel de VLD in wezen goede ideeen had - ze plat op de buik gaan voor gelijk welke partij als het erop aankomt om de macht te behouden.  Zij weten ook dat al de beloften van CD&V ten spijt en hun oproep voor 5 minuten politieke moed, ook deze partij verstard is en niet de ballen had om hun woord - de splitsing van BHV - te houden.

Dit is een oproep aan alle politieke partijen om de strijd eerlijk te strijden.  Breng je waren aan de man zonder daarbij de anderen te beschadigen.  We leren onze kinderen al van jongs af aan om eerlijk te spelen, om je tegenstander niet te bedriegen.  Zelf brengen we die raad echter niet in praktijk.
Strijd vrank en vrij voor de stem van de kiezer door goede programma's en door je woord te houden.  Beloof geen dingen die je niet kan waarmaken maar luister naar de mensen in de straat.  Luister naar hun verzuchtingen want uiteindelijk zijn zij het die jullie riante vergoedingen betalen.  Jullie bestaan bij de gratie van de kiezer.  En die kiezer heeft recht op eerlijke vertegenwoordigers.

Of is oprechtheid en eerlijkheid een woord dat de gevestigde partijen geschrapt hebben uit hun woordenboek?

Links gewauwel

Vandaag is het 1 mei, en volgens de traditie is dit de dag dat de linkse partijen hun rode mutsen uit de kast houden, de "Internationale" zingen en in stoet door de stad trekken.  Het is ook de dag dat zij - nog meer dan anders - hun eigen blazoen proberen op te poetsen door de schuld van alles wat fout gaat in ons land, bij rechts te leggen.

Rudy De Leeuw, topman bij het ABVV, maakt er zelfs geen probleem van om de waarheid geweld aan te doen door te stellen dat het neo-liberalisme schuldig is aan de crisis.  Vergeet De Leeuw eventjes dat de kredietcrisis ontstaan is doordat in Amerika hypothecaire kredieten werden verschaft aan niet kredietwaardige burgers onder het mom van : iedereen heeft recht om een huis te kopen (maar moet het niet afbetalen)?  Vergeet deze socialist even dat de graaicultuur, waar hij zo graag mee schermt als een zuiver liberaal gegeven, mede in stand gehouden wordt door zijn waalse partijgenoten?  Vergeet hij dat het de socialistische regimes waren die in het verleden zorgden voor het leegmaken van de staatskas ten voordele van hun eigen achterban?

Het lijkt me dat De Leeuw dringend toe is aan een lesje geschiedenis en realiteitszin.  Ook Caroline Gennez bezondigt zich aan populisme door in haar 1 mei toespraak te hameren op het belang van jobs, jobs, jobs.....  Uiteraard scoort zulks nu bij al diegenen die getroffen zijn door de crisis.  Maar heeft ze dan ook het lef om de werkloosheidsval, die in stand wordt gehouden door het socialisme, te veroordelen?  Is zij ook bereid om werkloosheidsuitkeringen te beperken in tijd zodat professionele werklozen gemotiveerd worden om terug aan de slag te gaan? 

1 mei valt net voor de verkiezingen voor een nieuw Vlaams Parlement.  De Leeuw gooit de handdoek op voorhand reeds in de ring door te stellen dat de rechtse partijen zowiezo de overwinning zullen behalen.  Krijgen we nu een nieuwe partij die zich gaat wentelen in hun slachtofferrol?  Ik dacht dat zulks het voorrecht was van het Vlaams Belang

De Standaard Online - De Leeuw waarschuwt voor 'conservatieve machtsgreep'.

Dank U Jean-Marie!

Tot nu toe heb ik op deze blog mij nooit bezondigd aan copy-paste gedrag.  Ik heb steeds mijn visie gegeven op een aantal feiten.  Mijn visie op gedragingen, uitlatingen en acties.

Vandaag wil ik daar een uitzondering op maken.  Ik wil hieronder graag het interview tonen dat Jean-Marie had met Het Laatste Nieuws.  Omdat Jean-Marie het verdient.  De afgelopen weken werd hij door de zogenaamde democratische partijen, die soms die naam niet waardig zijn, op de korrel genomen.  Soms over futuliteiten, maar vaak over zaken waar hij de nagel op de kop sloeg : de Fortis commissie, de verkoop van gerechtshoven aan belastingsparadijzen, politiechefs die hun eigen benoeming regelen...

Dat daarbij steeds dezelfde naam komt bovendrijven is niet de schuld van Jean-Marie.  Het is tenslotte zijn taak als parlementair om de regering te controleren.  Dat die regering dat niet zo graag heeft, tot daar toe.  Maar het is laag bij de grond en smerig om daarvoor op de pianist te schieten terwijl de componist geregeld een werk aflevert dat vol dissonanten zit.

Ik wil hier graag het interview plaatsen omdat het mij geraakt heeft.  Het toont een menselijke Jean-Marie, een vader en grootvader, die bang is voor de toekomst van zijn kleinkinderen en daar iets wil aan veranderen.  Een Jean-Marie die ondanks al de modder en shit die zijn tegenstanders naar hem gooien, blijft doorgaan.  Het toont een vermoeide man die niet gegrijpt waarom hij nu juist kop van jut moet zijn.

Beschouw dit interview als een eerbetoon aan de man die Vlaanderen heeft geleerd dat gezond verstand nog altijd de beste manier is om iets te doen.  Die de ballen had om aan de parlementaire boom te schudden.  En die het vooral goed voorheeft met ons allemaal!

Dank U Jean-Marie!

(U kan het volledige interview ook lezen op onze nationale website : http://www.lijstdedecker.com )

"En toch heb ik gelijk" (Jean-Marie Dedecker over de verkoop van overheidsgebouwen)

27/04/2009 08:22 - Interview

Hij heeft in zijn leven menige storm doorstaan, zegt Jean-Marie Dedecker, maar de orkaan die nu over hem heen raast? Nooit meegemaakt.

«Ik zou hier nooit meer aan beginnen» zegt hij in een interview in Het Laatste Nieuws. Maar nu hij toch bezig is...

Eigen schuld, dikke bult, geeft hij toe. Had hij maar geen privédetective moeten loslaten op Karel De Gucht. Maar er was meer. LDD'ers die elkaar onbekwaam en lui noemden. De opgestapte Dirk Vijnck die de partij een bom geld en personeel dreigt te kosten. En als kers op de taart: een boek dat Dedecker portretteert als louche zakenman en agressieve buffel. Toppolitiek, quoi.

«Ik zou hier nooit meer aan beginnen», zucht hij.

Maar nu hij toch bezig is, wil hij op 7 juni de verkiezingen winnen en daarna de wereld veranderen.

Laten we beginnen met een multiple choice. Ziehier drie woorden waarmee de krant De Morgen u deze week omschreef: A. beerboer; B. pizzakots; C. schijthuis. In welk van de drie herkent u zich het meest?

Dedecker: «Dit hou je toch niet voor mogelijk? Noem mij één andere politicus met wie zo wordt afgerekend - zelfs Filip Dewinter is nooit zo plastisch omschreven. Vanuit alle linkse kerken die mij rauw lusten, is de ultieme afrekening ingezet, met 7 juni als einddatum. Keutels van konijnen zijn het, maar voeg ze allemaal samen en wat je naar je hoofd krijgt is een olifantenvla. Om in de sfeer te blijven: ga dus maar voor C, voor Dedecker als schijthuis. Moet je dat boek zien dat over mij verschijnt. Dat staat vol zogenaamde schandaaltjes, maar nooit is mij er mij iets ten laste gelegd. 't Is één lange opsomming, maar het belangrijkste staat er niet in: dat ik de dief ben van 'De Rechtvaardige Rechters' en ook de reus van de Bende van Nijvel naar wie ze al zo lang op zoek zijn. Uit een volgend schandaalboek zal blijken dat ik bovendien het meesterbrein was achter de aanslagen van 9/11 in New York. Ach, 't is te hilarisch voor woorden, maar het doet pijn. Ik had al een dik vel, maar intussen is dat verhard tot een schild. En toch priemen ze daar nog door, zij die mij kapot willen.»

Geef toe, u heeft hen de priem zelf aangereikt.

«Eigen schuld, dikke bult. Ik had vooraf moeten weten wat het woord privédetective oproept: iemand die tussen je gordijnen gluurt om te zien met wie je het doet en 's morgens komt voelen of de lakens nog warm zijn. Vlamingen houden daar niet van. Had ik dezelfde opdracht gegeven aan iemand met dezelfde specialisatie maar een andere titel op zijn visitekaartje, pakweg een fiscalist, dan had geen haan hiernaar gekraaid. Karel De Gucht heeft het slim gespeeld: 'Kijk eens wat die boze Dedecker mij, mijn vrouwke en fiston heeft gelapt.' Terwijl zijn privéleven mij niets kan schelen. Al wat er over hem en zijn gezin in dat rapport staat, google je in vijf minuten bijeen. Daar is niets geheims aan.»

Was het nodig om een detective in te schakelen om tot zulke waardeloze conclusies te komen?

«Neen, maar dat was ook de opdracht niet. Die detective moest nagaan of Karel De Gucht deel uitmaakt van de vennootschap die het gerechtsgebouw van Veurne heeft gekocht van de overheid en het nu aan diezelfde overheid terugverhuurt voor 10 % van de aankoopprijs gedurende 18 jaar - dat kan tellen, qua rendement. Ik wilde te weten komen wie er schuilgaat achter die vennootschap van de familie Jaspers. Helaas liep dat spoor dood in het buitenland. En toch heb ik gelijk.»

Op wie baseert u zich daarvoor?

«Op een rechter uit Veurne. Hij zegt mij dat Laurent Jaspers zelf het verband met Karel De Gucht heeft bevestigd. 't Is voor mij geen kwestie van gelijk hebben, maar van gelijk krijgen.»

Dat is het precies: u kan honderdmaal beweren dat u gelijk heeft, maar als u dat niet kan bewijzen, moet u toch uw mond houden?

«Ik geef toe: soms mis ik die laatste 5 of 10 % om mijn gelijk zwart op wit te bewijzen. Soms ontbreekt de smoking gun. Maar moet dat je verhinderen om je plicht te doen als Kamerlid? Hier word je uitgekotst als je doet waarvoor je als parlementair wordt betaald: checken of het geld van de belastingbetaler efficiënt en eerlijk wordt gebruikt door de regering. Dat is toch de politieke ethiek op zijn kop?»

Moet u, nu u 16 % in de peilingen haalt, nog altijd als een pitbull achter elk vermeend schandaal aan rennen, achter elke zweem van belangenvermenging? Verwachten uw kiezers nu niet vooral een blijde boodschap van u? 'Change' en 'Yes I can'?

«Ja, maar 't is toch niet omdat LDD goede perspectieven heeft dat ik mijn ogen moet sluiten voor wat er fout loopt? Ik hoor alsmaar zeggen dat Dedecker maar één ding wil: een auto met chauffeur en een A-plaat. Maar ik héb al een chauffeur. Daarvoor hoef ik echt geen minister te worden.»

'Hoe graag hij dat ook zou willen, we gunnen Dedecker geen cordon sanitaire', zegt De Gucht.

«Hij vergist zich. Ik wil geen cordon. Ik heb geen zin om eeuwig langs de kant te staan brullen als een hooligan. Ik wil dat veld op. Scoren. Dat kan alleen als je mee in de regering zit. Vanzelfsprekend is dat niet. Het wordt boksen. Ik zit nu in de hoek waar de klappen vallen, maar ik hang niet punch drunk in de touwen. Ik wacht op het geschikte moment om terug te slaan. Of als ex-judoka: op dat tiende van een seconde waarop je de aanval van je tegenstander kan overnemen om hem zelf te vloeren. Dat moment komt nog, meneer De Gucht.»

U bent doodop. Slaapt u nog?

«Weinig en slecht. Ik werk 18 uren per dag. En als ik in bed lig, pieker ik me suf. Dan vraag ik me af wat zo'n brave jongen als Dirk Vijnck heeft bezield om over te stappen naar Open Vld? 't Is een parlementaire autist. De enige keer dat hij in de Kamer zijn mond heeft opengedaan, was bij zijn eedaflegging. We hebben hem dictielessen gegeven, cameragewenning: allemaal geen avance.»

Fraai beeld schetst u van de kwaliteit van uw parlementsleden. Daar zitten ook volgens uw eigen poulain Rob Van de Velde een aantal onbekwamen en luieriken bij.

«Is dat niet inherent aan de opstart van élke nieuwe partij? Pas straks, na 7 juni, krijg ik de kans om competente mensen naar het parlement te sturen. In 2007, toen LDD voor het eerst opkwam en op 2 % werd gepeild, was het zaak om de lijsten vol te krijgen. Dat was het geval in Leuven. 'Wie 5.000 euro in de campagne steekt, mag hier de lijst trekken', zei ik. Dirk Vijnck stak zijn vinger op: 'Ikke, Jean-Marie.' Verkocht. Een paar uur voor het afsluiten van de lijsten ben ik nog naar Bree gevlamd om de schoonmoeder van een kandidaat te overtuigen, want in Limburg kwamen we een vrouw tekort. Zo ging dat toen. LDD is gestart als een kruidenierszaak: 'Chez Jean-Marie'. Nu leid ik een kmo. En eerlijk: was het te herdoen, ik zou er nooit meer aan beginnen. Dit sloopt je, fysiek maar vooral menselijk.»

't Is vreemd: u klinkt behoorlijk down, terwijl u volgens de peilingen op weg bent naar een historische overwinning.

«Misschien wel. Maar af en toe, als het applaus is uitgestorven, denk ik: 'Beste vriend, je bent 57 en je hart slibt dicht, maar toch pleeg je roofbouw op jezelf. Je hebt een droom van een kleinkind, maar 's morgens word je wakker met de deprimerende vraag: van waar zouden ze vandaag komen, de kogels?' Vrolijker word je daar niet van. Maar bon, ik kan niet meer terug. En wie weet krijg ik straks een unieke kans om echt iets te veranderen. Niet voor mezelf, maar voor de generatie van mijn kinderen en mijn kleinkind - mijn hiernamaals noem ik hen.»

U wordt met Pim Fortuyn vergeleken. Griezelig vooruitzicht.

«Ik weet welke risico's ik neem als ik tegen heilige huisjes schop: de klassieke partijen en hun zuilen, het koningshuis, de haute finance. Ik krijg geen dreigtelefoons, maar wel mensen aan de lijn die zeggen: 'Meneer Dedecker, u baart ons zorgen.' De enige die mij niets kwalijk neemt, is prins Laurent. 'Meneer Dedecker,' zei hij, 'u zit voortdurend op mijn kap, maar u bent een fenomeen. Ik zie in u een nieuwe Jean-Luc Dehaene.' Wellicht had hij het over mijn omvang.»

Wat heeft u toch tegen Karel De Gucht?

«Niets. Ik vind hem een uitstekende minister van Buitenlandse Zaken. Maar de man heeft sinds dag één een viscerale afkeer van me. Toen hij VLD-voorzitter was, riep hij me eens naar zijn kantoor. Toen ik binnenkwam, zei hij niets. Hij keek niet eens op van zijn signataire. En dat ging zo maar door, tien minuten in volstrekte stilte. Alsof ik niet bestond. De Gucht vindt mij een straatvechter. Klootjesvolk. En daar houdt hij niet van. Hij minacht mij.»

U koketteert daar graag mee, met dat imago van volksjongen, maar op uw manier bent u natuurlijk even 'established' als De Gucht. U kan toch niet eeuwig de underdog spelen?

«En toch zal ik nooit veranderen, ook niet mocht ik op 8 juni aan de onderhandelingstafel plaatsnemen. Ik blijf partijvoorzitter, maar zeer waarschijnlijk word ik geen minister. Daar heb ik andere bekwame mensen voor. Mocht het mij gevraagd worden, dan zal ik niet meteen ja zeggen.»

Ze moeten lang genoeg aandringen, zoals bij Herman Van Rompuy?

«Daarover gaat het niet. Minister worden is niet mijn natte droom. Mij gaat het om wat ik met LDD kan veranderen: zorgen dat Vlamingen die hard werken en geen vlieg kwaad doen daarvoor beloond worden in plaats van bestraft en gepest. Maar daarvoor moeten we incontournable zijn.»

Hoeveel procent is daarvoor nodig?

«Dat weet ik niet. Ik hou er evenveel rekening mee dat we de kiesdrempel niet halen als dat we de grootste partij worden. Het zou alvast helpen mochten we groter zijn dan de socialisten. Maar er zijn er nog die met CD&V en Open Vld in een regering willen: de N-VA. Geert Bourgeois is regeringsgeil als nooit tevoren.»

Het gerucht wil dat LDD en N-VA zich bij onderhandelingen zouden aanbieden als een totaalpakket: samen erin of samen eruit.

«Ik kan dat gerucht niet bevestigen, maar er zit wel iets in die analyse: als Bart De Wever en ik als kleinere partijen echt incontournable willen zijn, moeten we steun zoeken bij elkaar. Als je in Vlaanderen iets wil zien veranderen, moeten zowel de partij van Bart als de mijne in die nieuwe regering zetelen.»

De titel van het boek dat Raf Sauviller over u schreef, luidt 'De buffel'. Snuiven, trappelen, aanvallen: herkent u zich daarin?

«Neen. De brulboei, de bullebak, de buffel: mensen die me kennen, lachen daarmee. Telkens weer betaal ik de prijs voor dezelfde voorvallen uit mijn verleden. Let wel: ik ontken die niet. Ik héb zwarte vlekken op mijn ziel. Maar vijftien jaar na datum wil ik niet meer gepakt worden op twee uit de hand gelopen ruzies. Ik ben daar diep beschaamd over en het blijft een schandvlek op mijn leven, maar mag het nu ophouden? Men doet alsof ik zonder scrupules en met gebalde vuisten door het leven stap. Maar wat heb ik misdaan? Wat heb ik verdomme misdaan?»

© Jan Segers - 2009 De Persgroep Publishing